17 mei - Namen

De haven van Huy was een prima haven om te overnachten. Weinig of eigenlijk geen lastige golfslag die de beroepsvaart meestal op dit soort brede rivieren wel levert.

De haven liep gedurende de rest van de middag vol met gewone en de meest dure  plezierboten, die we al zo’n beetje in de diverse havens hiervoor en aanlegplaatsen, sluizen gezien hadden. Het lijkt ook of iedereen naar het zuiden gaat, richting … en dat wordt steeds meer bijzonder, richting Saone Zoals wij. Sommigen zelfs een klein stukje de Rhone op en via de Moezel weer terug. Al deze mensen zullen we de komende maanden of we dat nou leuk vinden of niet, met een regelmaat tegenkomen. Ons motto zal dus voorlopig bestaan uit, houdt ze allemaal tot vriend, je weet niet wie je nog nodig zou kunnen hebben, Niet letterlijk natuurlijk, want met iedereen vriendjes blijven gaat ons ook te ver. Echter met de huidige droge tijd en de hieruit voortkomende lage waterstanden zullen een aantal zaken waarschijnlijk anders lopen dan gepland en ben je tot elkaar “veroordeeld”. Maakt het wel leuk spannend.

Nog even over de haven Huy . Nette haven maar onze nacht werd behoorlijk verstoord door een gans die blijkbaar vond dat die vanaf een uur of drie de haven-bewaking op zich moest nemen. Hij/zij liet het merken door aan een stuk door  te gakken. Om gek van te worden.  Tot vanmorgen zeven uur, toen pas hield die zijn kopdicht! In de pan met dat ding! Niet iedereen heeft er iets van dat beestje gemerkt, want zij hadden niks gehoord of gemerkt van die gans….. en (Frie) dit noemen we toch buitenleven?  Jaap reageerde hierop met: “vanavond maar een slaappil.”

We liggen nu in Namen, en dat wordt dus wassen, ja de drieweekse WAS, en inkopen doen voor de komende tijd.

We liggen  nu in de haven van Jambes (Namen), op een prachtig plek, met uitzicht op de Citadel, de brug en naast  ons aan dezelfde steiger, Erik en Ria met hun sleepVLET en geen sleepBOOT, zoals ik zojuist gecorrigeerd werd door ze. Echte binnenvaartmensen herkennen dit, maar amateurs met kennis vanuit een boekje zoals wij,  hebben op dat gebied nog heel veel te leren…

Vanavond PATAT.

16 mei - Huy of Hoei

Na een hectische sluis doorgang in D'Ivot-Ramet, na een weekend stremming daar, konden we met de tweede schutting, zoals dat heet, mee. Het was een beetje moeilijk te herkennen wanneer de tweede begon, maar op het moment dat er een bepaald vrachtschip de sluis invoer, even vergeten hoe die heette, was voor ons en een heleboel anderen, aan plezierjachten dan, een reden om ook die andere kant uit te gaan. In de sluis aangekomen, was het een heen en weer zwaaien van scheeps-boegen, sommigen wisten echt niet te varen, en anderen hadden zo hun eigen regels en weigerden enigszins aan te sluiten zodat er enkele scheepjes toch weer buiten moesten blijven en pas met een volgende schutting mee zouden kunnen. Sommigen vonden dat Last come ook First in betekende. Geen fatsoen dus. Verder ging de volgende sluis van Ampsin Neuville weer als vanouds, netjes dus, en zo schoven we verder richting van Namen. We hadden een, dachten zo te zien op de kaart, mooie aanlegplek in gedachten maar door medevaarders, in dit geval van de oude sleepboot de Amer, zeer ontraden. Te licht voor de zwaardere, zoals de onze en zijn schip. Gekozen voor de haven Huy (Hoei) waar we nu liggen. Een beschutte haven, beschut tegen heftige golfslag, veroorzaakt door de beroepsvaart.
Morgen op naar Namen.

15 mei - Luik

's Avonds, net even voorbij Luik

Redelijk vroeg opgestaan, met als welkomstgeschenk: REGEN! Echt blij werden we er weer niet van, want we moesten water tanken. En dat buiten in die nattigheid…. Maar oké elke druppel die er valt is toch meegenomen.

Op het moment dat wij aanstalten maakte om ons in de rij naar de sluis te plaatsen, bleek zo’n beetje de hele haven “leeg” te lopen.  “Allemaal naar het zuiden, daar gaat onze plek bij Ivoz-Ramet sluis….”, riep de pessimist. Daar zouden slechts twee plezierjachten kunnen liggen, lengte is daar totaal 30 meter aanlegsteiger, verdraaid weinig dus. De sluis van Maastricht verlaten hebbende, gingen de meesten…. LINKSAF, richting het NOORDEN! No panic dus. Ten zij… je weet nooit wie er elders op hetzelfde idee komt om naar Ivoz_Ramet te gaan.

De sluis van Lanayen was wederom spectaculair, maar ook heel easy. Lekker zachtjes schommelend met ons lijntje vast aan een drijvende bolder, en dan14 meter omhoog!

Boven aangekomen vroeg de sluiswachter, via een gebaar waar hij iets vierkants mee omschreef, papieren dus, naar hem toe te komen. Als een kudde makke schapen, wel heel in internationaal, nl een Zwitser, een Engelsman, een Duitser en wij dus naar het sluiskantoor. Vroeger, een paar jaar geleden niet langer, moesten we om een vergunning te krijgen voor Wallonië, een paar euro betalen. Dat is afgeschaft, maar het noteren van welk schip , van wie en waar ze heen varen, wordt nog steeds genoteerd. Zonder te vragen, las ik dat ons reisdoel, France was. Klopt wel. Zien we er zo “Franserig “  uit?

En passant kreeg ik nog van de sluismeester te horen dat de sluis D’Ivoz-Ramez “blocque” was. Hm? Voor hoe lang informeerde ik snel. “Tot morgen ochtend zes uur.” Pf, gelukkig want het stuk er heen is vanaf Lanayen,

plusminus 40 kilometer, en dat is toch wel zo’n beetje onze max op een dag.

Prachtig brug ergens in het Albertkanaal

Daarom hebben we bij Luik een stop gezocht en gevonden. Een prima aanlegsteiger, buiten de vaarroute, dus weinig tot geen vervelende golfslag veroorzaakt door het beroepsverkeer.

Jaap is intussen gaan kijken wat er te doen valt in de buurt, blijkt het een onderdeel van een park te zijn wat om vijf uur sluit. Dus we liggen, ondanks dat het buiten de bebouwing is, redelijk veilig denken we.

14 mei - Bassin Maastricht

Na een rustige nacht op de plas "de Slag" en een spannend ondiep stukje om dit water weer te verlaten, zijn we de Maas op gaan zoeken. Even speelden nog een een griezelig tekstje uit 2003 door ons hoofd. Toen was er ook heel weinig regen gevallen en de rivieren en kanalen stonden soms hier en daar bijna droog. Langs de Rijn waren er mensen die een haven opgezocht hadden en een weekje naar Nederland gingen en dan terug naar hun boot om naar huis te gaan varen. No way, de haven ingang stond droog en de boot moest "binnen" blijven en wachten op  hoger water, zoiets speelde even ook door ons hoofd.... Dat zou ons slecht bekomen, want het was intussen ook broodnodig dat we diesel gingen tanken.

Daarna 13 meter omhoog.

We hebben verder vandaag twee bijzonder grote sluizen gedaan. Eentje van 13 en eentje van 11 meter. Allebei naar beneden. Verder geen bijzonderheden te vermelden, hoogstens dat het nog steeds niet regent en dat ons reisdoel een steeds groter vraagteken gaat worden. Halen we we het wel of halen we het niet. Als er geen water in plenzen gaat vallen in Noord Frankrijk zien we onze reis ergens rond Toul stoppen, aangezien daarna we regenrivieren gaan bevaren en die hebben een hoop water nodig intussen.
We liggen nu in het Oude of is het het Nieuwe Bassin. De boeken zijn hier niet duidelijk over. Stralende zon. Intussen hebben we onze cooler voor de Laptop wel kunnen scoren. Kostte wat moeite, ja vooral mij (Frie) aangezien de weg erheen een heel eind omhoog ging. En dat twee keer om de Maas over te kunnen steken. Jammer dat zo'n inspanning niet gelijk wat kilo's vraagt, dan zou ik dit vaker doen.....

12 mei - Oirschot

Via een prachtige dag cq tocht door het Brabantse landschap te varen, hebben we een  nachtstek even na Oirschot opgezocht en gevonden. Mooie rustige plaats. De haven ervoor hebben we niet helemaal begrepen. Je zou er 5x24 uur mogen liggen, gratis ? Verder is het een haven die niet bestemd is voor de grotere schepen. Boven de 10 meter zijn er slechts, ik geloof twee ligplaatsen, en dan lang niet in een mooie omgeving als hier waar allerlei faciliteiten  zoals water en electra  niet zijn. Maar wel mooie natuur. En niet zoals daar tussen flats achter een houten remwerk, die waarschijnlijk de heftige golfslag, veroorzaakt door vrachtschepen moet tegenhouden. Overigens heb je hier waar het tamelijk breed water is, ook weinig last van. Of ja, er moet zo'n macho Rijkswaterstaat zich niet in kunnen houden en we als pingpongballen aan de kade heen en weer geschud worden.
Hier vlakbij is een boomkwekerij met hele bijzondere bomen. Kapitale waarde waarschijnlijk.

Ze worden beschermd tegen diefstallen dmv camera's, schrikdraad en meters prikkeldraad. Niet geheel onbegrijpelijk. Ze zijn prachtig gesnoeid, en dat bij honderden.

Ons reisdoel is voor vandaag sluis V en dan daar ietsje voorbij.

Nog even en dan zijn we Nederland uit en zullen de berichten via onze weblog vertraagd weergegeven worden. Dan moeten we steeds daarvoor een Internet verbinding zoeken en kunnen we geen gebruik meer maken van onze KPN dongel. Te dure MB's in het buitengebied.....

13 mei - Sluis Panheel

Even voorbij sluis V na de brug Oranjelaan is gisteren inderdaad gelukt. Een doodlopend stukje Willemsvaart. Aarle-Rixtel.Redelijk rustig en verder een prima stekje. Alleen jammer dat men in Nederland zelden zorgt voor afvalbakken. Waar laat je nou toch je vuilniszakken…

Verder hebben we een schippersdag vandaag gemaakt. Om half negen vertrokken uit Aarle-Rixtel, met zoals al weken een prachtig zonnetje. Niet altijd even warm, maar rechte saaie kanalen krijgen hierdoor iets vrolijkers. Sluis Helmond, verval zo’n zes meter en de volgende vier met gemiddeld 2 meter verval, gingen uitermate soepel.

Jaap had ooit bij Sluis 15 een hengelsportzaak ontdekt en hoopte daar wat Mot voor onze rookoven te kunnen kopen. We hebben daar een kleine stop gemaakt, niet door heen gegaan, echter men wist in die zaak wel wat Jaap vroeg, maar ze verkochten het niet.

Op naar sluis Panheel. Om drie uur legden we daar aan bij de wachtkade en melden ons  om geschut te worden.”De stuurboord sluis. In verband met het water (?)”  kregen we te horen en verder geen bijzonderheden, wel een beroepsschipper die zich op een gegeven moment meldde, toen zei de sluismeester dat er met het water “gekloot” werd. En intussen duurde en duurde het maar voor we ergens enige activiteiten zagen en hoorden die met schutten te maken hadden. Ik ben gaan vragen, per marifoon, of het erg lang zou duren aangezien we voor vijf uur bij het tankstation van Maasbracht wilden zijn. Of dit zou lukken, anders zouden we aanleggen aan de kade bij deze sluis om te overnachten. “Nee hoor,dat lukt wel.”

En maar wachten en maar wachten...

Niet dus, om half vijf gingen we de sluis van Panheel in en om vijf uur uit. Twee uur oponthoud. Veel te laat om te tanken dus. De sluismeester kwam zich nog wel even verontschuldigen, dat ze ons niet heeft kunnen helpen om op tijd daar te kunnen zijn. Excuus aanvaard….

Nu liggen we in een plas die de Slag heet. Om er te komen moet je een heel ondiep stukje doorvaren, en je moet er niet aan denken vast te lopen met al dat grind en keien onder je kiel. De vaargeul dus goed aanhouden, en dan is er geen probleem. Makkelijk te doen met dat ongelooflijke heldere water.

Morgen naar het oude Bassin in Maastricht.

11 mei - Tilburg

Vroeg weggaan is er bij ons zelden bij. Gisteren ook weer. Even voor half twaalf gooiden we onze "trossen" los. In de regen. Het beloofde niet veel mooi weer die dag te worden. De lucht zat potdicht met donkere wolken.
Marksluis. De dag ervoor ook al gezien. Maar deze keer gebruikt door ons om naar het zuiden te reizen, via het Wilhelminakanaal. Slechts een halve meter verval. Makkelijke sluis.
Op naar sluis I, II, en III. Die zijn van een hele andere categorie. In ons logboek staat al het een en ander aangegeven rond de bolders II en III, die op onmogelijke plaatsen zitten, en de sluizen nog al stormachtig zijn, rond de waterinlaat. Dit geldt niet voor Sluis I, die lukt prima. Bolders genoeg. En ondanks de vijf meter verval, we gingen omhoog, rustig te doen. Maar dan. We moesten wachten voor sluis II op een beroepsschip die geschut werd, en waar ik hoorden zeggen: "Langzaam? Ja een van de kleppen zitten vast." Dit gaf, zo bleek later een instroom van water, die hierdoor nu heel geleidelijk ging, want in de sluis III, een dubbele, daar zagen we hoe het water, zoals in ons logboek al vermeld was, inderdaad te keer kon gaan. Door het gebrek aan bolders waarmee je zou kunnen werken, moet je de trap om vast te maken, hanteren en steeds de lijn om de paar sporten wisselen, wat op een gegeven moment niet meer kan, omdat je met alle kracht die je in je hebt plus motor bijsturing, de boel redelijk aan de kant moet zien te houden. Gevolg, een harpstijve, strakke lijn die niet van de trap los te maken is en dit punt "vrolijk" onder water doet verdwijnen. Niet erg natuurlijk, maar prettig is dit niet. Gelukkig kan je op een gegeven moment een andere lijn om een bolder op de walkant gooien en wordt het plaatje hierdoor vriendelijker. En dit verhaal TWEE keer, aangezien Sluis III een DUBBELE is, twee maal drie meter. Niks verder gebeurt, alleen weer flink kunnen oefenen in elkaars incasseringsvermogen. Geen woord gescholden, geen woord ter verwijt. Dat was ooit wel eens anders.... l a n g  geleden. Wat een test voor de franse sluizen straks.
De bruggen daarna hoef je maar 1 keer aan te roepen en ze worden steeds als je er redelijk dichtbij bent, al van rood-groen (= komt u maar) voorzien. Intussen, zo rond drie uur begonnen we het varen een beetje zat te worden, en gingen we op zoek naar een ligplaats. Een aantal op de kaart aangegeven aanlegplaatsen, voldeden niet aan onze norm, te weinig bolders op de walkant, of gevaarlijk uitstekende ijzeren resten van ooit een nette (?) aanlegkade. Zelfs bij een was het verboden, in verband met instortingsgevaar. Van wat konden we niet zien, stond wel een gigantisch hek om heen.
Na de Oisterwijksebaan brug zou de ingang naar een haven in Tilburg zijn. Natuurlijk even netjes afgemeld, bij de Centrale Bediening Tilburg, omdat we hoofdvaart verlieten.
Klopte, zo te zien. Vlak voor de brug erheen, in het zij-vaartje, een wachtsteiger. "VOL" riep Jaap. Aangekomen, bleken er grote omgebouwde plezier/beroepsschepen daarvoor te liggen, waardoor de steiger er achter onzichtbaar was. Wat een plaatje. In een prachtig zonnetje, vol met groen, en zo te zien een lieflijke, bleek later een arme, omgeving te zijn. De Piusbrug zou op de hele uren geopend worden en het was nu even over half vier, dus moesten we zeker 20 minuten wachten. Precies om vier uur kwam de brugwachter, gelukkig liep hij direct naar ons toe en vroeg of we er door wilden.

Tilburg - bij de Piusbrug

"Als het mag, liever niet, we vinden een prima steek, door onder andere die JUMBO hier aan de overkant. Bovendien wij lazen dat de haven pas half mei open ging."
Dit laatste bleek een onjuiste vermelding op de Piusbrug te zijn. De haven is gewoon open.
"Mogen we toch hier blijven?"
"Ja hoor, het is nog niet druk, het vaarseizoen is pas begonnen, van mij mogen jullie."
Een binnensmonds  gejuich  deden we wel even. Want met dat zonnetje er bij, en nu ook nog, het is half tien in de ochtend, is dit een heerlijk plek om van onze vaartocht uitbundig te genieten.
Straks weer boodschappen doen bij..................Jumbo, zien dat we onze geitenmelk producten weer aan kunnen vullen.