23 Juli Sarreguemines

Tussen de buien door  hebben we boodschappen gedaan. Dus weinig gezien van een museum. Wel nog een mooi klein parkje bezocht. Vlak naast ons met de prachtigste bloemen en planten. Nu heel veel paarsvarianten.



22 Juli Sarregeumines

...maar de omgeving is prachtig

Het weer is nog steeds een beetje chagrijnig. En wij zitten een beetje te suffen en moeten nog een start maken voor deze dag. Weinig zin. Vandaag wordt het boodschappen doen en misschien een plaatselijk museum bezoeken. Gisteren 12 kilo was weggewerkt.

20-21 Sarreguemines (medicijnen bij verblijf in buitenland)

Gisteren was het een hectische dag. We waren van plan om de was te doen, maar vooraf even langs de apotheek te gaan voor aanvulling van mijn medicijnen. Tolbutamide, iets tegen de “suiker”. Ik had op Internet al op gezocht of ze het in Frankrijk kende, en dat bleek het geval te zijn, maar dan onder een andere naam.

Aanvulling? Ja blijkt, dat ik even niet goed opgelet heb bij het tellen van de vakantie voorraad, gevolg? Te weinig tabletten! Alle paperassen mee, zoals een internationaal reisdocument van de medicijnen die ik gebruik, waarin de originele stofnamen in vermeld staan, identiteitsbewijs, voor je weet maar nooit, de originele verpakking uit Nederland plus de bijsluiter. Apotheek was vlakbij. Buiten op de gevel stond iets alternatiefs, wij toch naar binnen! Tolbutamide? Nooit van gehoord. Chef er bij. Neen, dat kennen we hier niet in Frankrijk. Aangezien het in Frankrijk stikt van de apotheken, snel een andere gevonden, misschien is dat een “gewone” en heeft die het wel. Niet dus! Terug naar de boot en nog eens op Internet kijken. Gaf niet meer bijzonders als dat we reeds hadden. Nu wel de vertaling op papier en in het Frans natuurlijk, geprint en mee genomen naar de apotheek, de eerste. Verhaaltje afgegeven, weer anderen erbij gehaald, nee ze konden er niets over vinden. Misschien dat een arts een ander, gelijksoortig middel zou kunnen verstrekken. Maar wij kennen hier geen arts. Geen probleem, meneer Titton had dienst, spreekt Duits en heeft zijn praktijk vlakbij. Naast een schoenenzaak een poortje door en dan ietsje verderop een deur en dan op de eerste etage, daar zit hij. Het was niet de eerste etage maar net tussen de eerste en tweede in, gelukkig zagen we dat op tijd. Wie weet waar we dan aangebeld zouden hebben….
En op een groot bord naast de deur stond Titton, dat klopte dus, en dat hij ook aan acupunctuur en homeopathie, maar tevens een gewone (general) arts was.(?!)
Twee knopjes naast deur. Twee waar je op kan drukken, welke is de juiste? Wat is de bel? Knopje 1? Daarmee ging het traplicht aan. Knopje twee dan? Op gedrukt, en er gebeurde helemaal niets.
Deed de bel het wel. Nog eens goed luisteren. Ja, hij deed het. Nog steeds geen actie te horen of  te zien.
Dan de deurkruk geprobeerd. Hiermee ging de deur wel open, zien we eerst een deur naar Prive (?) en wij kijken naar een assistente of zo en komen in een wachtkamer terecht. Helemaal leeg. Dus geen wachtende voor ons. Aan de vier muren, allemaal stokoude tot hedendaagse posters over van alles en nog wat. Een spotprent met een aantal mannetjes op een rijtje, die duidelijk op de dokter zitten te wachten, met van die ballonnetjes boven hun hoofden getekend. Allen op een na zaten duidelijk zich zorgen te maken over de prikken, de tabletten of onderzoeken die ze zouden moeten onder gaan. En die ene, die zat een beetje vrolijk in de rondte te kijken met een ballonnetje waarin geneeskrachtige kruiden stonden getekend. Primitiever kan bijna niet.
Intussen gebeurde er helemaal niets. Hoorden we wel wat of waren dat geluiden van buiten? Misschien zat er helemaal geen arts…. Ik denk na een kwartiertje of zo, kwam een dame de behandelkamer, dat namen we aan, uit met twee kleine kinderen en ging bij ons in de wachtkamer zitten. Waarom? Ons een raadsel. En die arts? Die zei, komt u maar.
Komen we in zijn kamer en onze monden vielen van verbazing wijd open! Wat een rotzooi! Een kamer van, ik denk vier bij vier meter, vol met stapels administratie. Elke stapel minstens 1 meter hoog! Zelfs op zijn bureau, echter die waren ietsje lager, een halve meter, en daartussen zat de arts. In de kamer viel bijna niet te lopen, zo vol met stapels papier, waarop ik dacht: “Ik heb een camera bij me, zou ik…?” Niet gedaan natuurlijk, dat zou te onbehoorlijk zijn. Maar dit gelooft toch niemand?
Enfin wij ons verhaal gedaan, in half Frans en een beetje Duits. Dat Duits van hem was niet zo goed als van dokter Gerard. Gerard? Die zat er blijkbaar ook nog? Maar nu even niet?
En waar wast zo’n arts zijn handen, schiet bij mij zo door mijn hoofd?
Achter ons nog een piepklein kamertje, daar dus? En doet hij daar misschien ook de acupunctuur? Niet te volgen.
Ok, Tolbutamide.
Nee kende hij niet en ook die andere namen die hier in Frankrijk voor dezelfde stof gehanteerd worden, ook niet! Neemt dan een duik onder dat overvolle bureau en tovert er een heel dik boek tevoorschijn en gaat zoeken. Blijkt een Amerikaans middel te zijn en niet gebruikt wordt hier in Frankrijk. Wat dan?
Probleem verder uitgelegd, zoals voor hoe lang ik nog pillen heb, waarop hij voor een overbruggingstijd van twee weken, een vervangend middel op recept voorschreef. Verder vertelde hij, dat het heel goed mogelijk was in Europa om medicijnen na gezonden te krijgen. Duurt gemiddeld twee dagen. Naar Poste Restante. Blijkbaar had hij daar zo te horen ervaring mee?
Wij denken we zijn klaar en kunnen weg. Nee, even de bloeddruk meten en een scala aan vragen beantwoorden. Bloeddruk was natuurlijk te hoog en toen hij ook nog de hartsslag, ook te snel, ging meten en bijna van start wilde gaan met nog meer vragen over mijn gezondheid, vond ik het wel welletjes zo, en begon te vertellen wat ik zo al had. Ging niet echt soepel, want hoe spreek je dat in het Frans op de juiste manier uit, en krijg je een gesprek als “deux cafe au lait”, sommige van onze vrienden weten precies wat we hiermee bedoelen.
Enfin de rekening. “Voor de Assurance,”zoals hij dat formuleerde. Origineel voor ons en een kopietje voor hem. En waar gaat die kopie heen? Netjes boven op de stapel van de chaotische papiertroep midden op zijn bureau!
Ongelooflijk!
Intussen hebben we het recept in een product omgezet en zijn aan de slag gegaan om de aanvulling per post onze richting uit te krijgen. Naar Saarbrucken, onze eerste grote stad volgende week.
Onze huisarts gemailed voor een recept, de apotheek gevraagd of ze het op kunnen en willen sturen en de Duitse post gebeld hoe en aan wat zo’n pakketje moet voldoen en het adres waar het in Saarbrucken als Postlagernd (= Poste Restante van brieven) gestuurd moet worden om het daar ook af te kunnen halen. Dit laatste is helemaal gelukt. We zitten nog op antwoord van de huisarts en de apotheek te wachten. We blijven hier liggen in Saarguemines tot dat allemaal ingevuld en duidelijk is. Hier hebben we nl een prima Internet verbinding. Als we weten dat alles in orde is voor levering, gaan we pas richting Saarbrucken.

18 Juli Sarreinsming en 19 Juli Sarreguemines

Met de nodige kilo’s Kwetsen (pruimen) kwam hij terug. Onrijp, dus eerst nog even laten liggen.
Het Saarkanaal is geen prettig kanaal om te bevaren. Het is er erg ondiep, gegarandeerd op 1,50 meter water, wat met onze 1,10 meter diepgang niet veel is. De pieptoon van onze dieptemeter hebben we dan ook maar uitgezet. En als je iemand tegen komt wordt je niet blij, want dan ga je de kant in ergens tussen de rietpollen en maar hopen dat je schroef heel blijft. Het geknars van stenen onder de boot hebben we al een keer mee moeten maken. Nee vrolijk word je er niet van. Bovendien is het door de rietplanten tot in het midden van de vaargeul soms hier en daar behoorlijk smal en dan hebben het nog niet over de schuine betonnen wanden, die soms griezelig snel aan de oppervlakte van het water zichtbaar worden.  En je het gevoel geven breder dan deze badkuip te zijn.

 

 

18 Juli Sarreinsming

Bij een oude watermolen aan een steiger die blijkbaar door een aantal stevige rukken aan de bolders zichtbaar van een aantal planken is ontdaan. Echt stabiel ziet het er niet uit. Zal wel een lijntje extra worden aan een van de palen van de plaatselijke informatieborden hier.

 

19 Juli Sarreguemines

Vandaag gaan we naar Sarreguimes, een grotere plaats waar we gaan wassen, de was doen bedoel ik. De wasmand zit tot aan z’n nek toe vol.

Gistermiddag nog iets van het dorpje hier bekeken. Het lijkt al echt op Duitsland, alleen al omdat de huizen er zo netjes verzorgd uitzien. Het lijkt wel of het de Fransen zelf niet interesseert, de buitenkant ziet er over algemeen rafelig uit. Hoe het binnen is weten we niet.

We zijn nog in de plaatselijke kerk hier geweest, ze hebben er mooie gebrandschilderde ramen, ramen die in een ruitjes patroon bewerkt zijn. Niet echt glas in lood zo te zien. Ik geloof dat ik een jaartal 1927 in heb zien staan. Dus niet oud.

De weg er heen was ongelooflijk steil, je moet er veel voor over hebben als je oud ben en je wil naar de kerk Zondags…..

Vlakbij daar was de bakker, dus zag ik Jaap vanmorgen niet de fiets pakken, maar ging lopen. Het weggetje, trouwens het hele dorpje, is zo steil gebouwd, dat als het hier sneeuwt of ijzelt en je staat ergens in de buurt van de kerk, je in een onbewaakt ogenblik in een paar minuten beneden bij het kanaal bent. Op je gat dan!

Op het informatiebord zagen we, betreffende het fietspad hier, twee opvallende teksten staan. Je mag er ’s nachts niet fietsen, en kinderen van beneden de 12 jaar wordt ontraden niet zonder begeleiding hier te lopen. Je gaat er meteen van alles bij bedenken….

 

Komen we aan bij Sarreguemines, sluis 27, lees ik dat het ook een station van de VNF is, waar je vignetten kan kopen. Vignet is vergunning om in Frankrijk te mogen varen. Komt er een meneer naar ons schip gelopen en staat de naam van onze boot te spellen en op te schrijven. Waarop ik denk dat het een controle is van onze vergunning, meer niet. Ik wil hem op foto vast leggen, begint hij in het Duits te vertellen dat we hiervoor veel te hard hebben gevaren. En dat het bij een waarschuwing blijft. Te snel? Waar dan? Bij sluis 23 naar 24. Ik had dat niet zo snel paraat, want dan had ik kunnen zeggen: gisteren? Had ik weleens willen horen wat hij daar op geantwoord zou hebben. Ik noteer alle tijden en over dat stukje, wat niet meer is dan krap 2 en een halve kilometer, hebben we een half uur over gedaan. Hoezo snel? En waarom ik me zo als door een wesp gestoken voelde, omdat Jaap vanmorgen dat uurtje varen met een snelheid had gedaan van amper meer dan stationair. We hadden geen haast en het was nog net mooi weer, en het zou gaan regenen en dus zaten we, wat nog kon,lekker van het zonnetje te genieten. Dus ik kon me op geen enkele manier voorstellen dat we zelfs te hard gevaren zouden kunnen hebben. De sluis uit? Dat doen we zeker niet, want daar kennen we de gevolgen van, namelijk het systeem ziet ons dan niet en ligt het hele sluizennet PLAT! Eens maar nooit weer!!!

  

Maar Jaap remde me af, ik had wel zin in een robbertje woord-vechten, is die nou helemaal van de ……. Die VNF-er bedoel ik, niet Jaap. Jaap had ongetwijfeld gelijk, je wint toch zo iets niet. Ik was zelfs bereid om dan mee op zijn Computer te gaan kijken, want daarop had hij ons gezien en  was ik wel heel benieuwd wat hij überhaupt ziet varen. Een stip of een geel schip???? En de vraag die ik ook wou stellen of het om ‘gisteren’ ging heb ik dus jammer genoeg niet kunnen doen.

Intussen na een rondje stad gedaan te hebben, zitten we een beetje uit te puffen op de boot. Het is broeierig warm, ondanks de regen buiten. Op een droog moment zijn we op zoek gegaan naar een Wasserette.

 Volgens een platte grond slechts anderhalve kilometer hiervandaan. De bewuste straat begint hier vlak om de hoek en op nummer 116 zou er eentje zijn.

 

Hijgend en puffend boven op de berg aangekomen, ben ik op een muurtje gaan zitten, aangezien het daar weer naar beneden ging en we in geen velden of wegen die wasserette konden ontdekken. En we zaten bij nummer 59! Jaap heeft wel een verdere poging gedaan, ik denk dat die geschatte afstand toch echt wel “ietsje”meer geweest is. Hij heeft hem gevonden maar we gaan er niet heen om te wassen. Ik kon me niet voorstellen dat met zo’n grote haven er niet eentje vlakbij zou zijn. Zo teruglopend zagen we een bordje met Tourist info en…..ja hoor, vlakbij is er inderdaad een Wasserette. Dus die zal wel worden morgen.

Intussen liggen we op een prachtig stekkie, wel lawaaierig.

 

 

18 Juli Wittring

Drie sluizen verder en we liggen nu in Wittring. Een klein dorpje met kerk en een restaurant vlakbij de haven. Dus? Lekker uit eten geweest. Ik heb iets gekozen van de kaart waarvan ik absoluut niet kon uitvinden van welk dier het vlees afkomstig was. In ieder geval smaakte het prima en was het mals, ik denk iets van een vogel. Een struisvogel? Verder met twee aardappelpannenkoekjes en wat groente. Smaakte voortreffelijk. En Jaap, wat heeft die uitgekozen? Kikkerbilletjes! Een keer in je leven moet je dat toch kunnen doen…, zei hij. En ook die waren lekker.

Over gisteren

De regen is verder meegevallen. Een flinke windvlaag, we waren nog niet onderweg, wat ons meteen de Bimini deed laten zakken. Het is bij dat ene moment gebleven, dus later gewoon weer overeind gezet, dat is wel zo prettig tijdens een regenbui in de sluizen.

Deze haven doet al een beetje Duitserig aan. Alles prima voor elkaar, ziet er netjes uit en kost geld. Plus een afsluitbaar hek met sleutel om er in en uit te kunnen. Niet duur trouwens, slechts 7 euro per nacht, exclusief elektriciteit, daar zijn halve euro’s voor nodig. De haven ziet er ook gezellig uit, tentjes op de wal met banken en tafels er onder geplaatst en zelfs een grote barbecue. Zo’n leuke stenen, met een onwijs grote pijp.

Intussen, het is net half negen geweest, zijn de eerste boten al weer onderweg. Wij zitten een beetje te filosoferen waar wij heen zouden kunnen gaan vandaag. Diverse mogelijkheden zo te zien op de kaart, echter, soms zijn die plaatsen wat scharminkel en dan varen we gewoon door naar een volgende, elke paar kilometer vind je een andere. Betere.

Het weer is niet fraaier dan gisteren. Bewolkt en af en toe wat motregen. Stevige wind. De voorspellingen zijn slecht voor vandaag, maar ook voor morgen.

 

Jaap heeft een foto van deze haven genomen, hier aan de overkant en zag en proefde van de pruimen die er met bossen aan de bomen hangen. Hij is nu terug om een flinke tas te vullen om in te kunnen maken, als compote. Het zijn Kwetsen en die zijn zo heerlijk.

 

17 Juli Wittring ver van Antwerpen en toch zo dichtbij.

Zo zit je een beetje op Internet te surfen en dan ineens zie je allemaal foto's van je schip in Antwerpen (bij Kattendijkdok) staan. Eentje heb ik er uit gekozen.

17 Juli Sarralbe

De voorspelde regen is inderdaad gekomen. Rondom ons is alles grauw en grijs.

 

 

Oorspronkelijk hadden we met de VNF afgesproken om rond tien uur te vertrekken. Nou dat zal wel niet lukken. Het is nu half tien en we moeten beiden ons nog aankleden. Toch willen we nog een klein eindje naar het noorden, “opschuiven” noemen we het tegenwoordig. Varen kan je het bijna niet zeggen. Als we varen, zijn slechts enkele kilometers en dan maken we onze lijntjes weer vast aan de wal. Het zijn ook allemaal van die lieflijke stekkies.