27 maart - Hij loopt!

Nu de "draadjes" nog. En nog een hoop meer hoorde ik. Maar onze nieuwe motor voor het generator-werk  doet het!!!!!!!!!!!!

Dit is (nog) geen actuele foto, maar hij tuft al als een zonnetje.

20 maart - Te kostbaar

Zit ik zo te kijken naar digitale vaarkaarten, rol ik in een pagina van PC-Navigo. Wat een info, wat fantastisch,  maar zoiets vinden wij toch te duur. Voor heel Europa zo'n 400 euro, en alleen voor Frankrijk 195 euro, deze laatste als je die apart aanschaft. Wij hebben de afgelopen jaren al Nederland en België gekocht, via de ANWB (Stentec), en zijn daar erg tevreden over. Die twee samen waren ruim 200 euro, veel geld dus. Deze Navigo kaarten geven wel veel meer informatie, en eigenlijk als totaal niet duur, alleen om nog eens zo'n bedrag uit te geven?

PC-Navigo site

Nee wij doen het verder wel met Autoroute 2010.

Met onze eigen info erin verwerkt

Werkt ook voor een goede plaatsbepaling en daar gaat het meestal toch om, de rest vind je of in een boek of op een papieren kaart. Deze laatste is ook veel leuker om een route uit te zoeken. Of we moeten de loterij winnen, dan weet ik niet zo gauw of ik het nog steeds te duur vind......

19 maart - En weer een stukje mooi resultaat van heel hard werken....

Het nieuwe motorblok van onze generator staat op zijn plaats. Het ging er allemaal uitermate soepel in. Niks geen sjouw en trekwerk, nee via het takeltje - reeds vanaf het begin aanwezig in de boot en wat hebben we daar al heel veel plezier van gehad - zoefde het machientje zo een twee drie naar zijn plek. Nog niet alles zit er al aan, de kenners zullen dit door er naar te kijken al vastgesteld hebben, denk ik.
Dit moois moest ik toch ook even op de foto zetten en zo werd ik bij het verlaten van deze ruimte "betrapt". Jaap heeft tegenwoordig zijn eigen camera, 't moet niet gekker worden.....

Hij staat!!!!

 Als ik dan aan het eind van onze trip met ook zijn foto's aan de slag ga om er een fotoalbum van te maken, moet ik op dat moment met drie camera's rekening houden. Twee is al zo lastig genoeg om de juiste volgorde van plaatjes aan te houden. Het zal weer een behoorlijk uitdaging worden. En eigenlijk vind ik dat helemaal niet erg.

Betrapt....

15 maart - Begin is gemaakt.

Als trouwe Navicarte aanhanger, ga je toch soms "vreemd". In 2007 ontdekten we nog een leverancier van Franse vaarkaarten.We waren op weg naar de Rijn richting Basel.  In ons bezit was reeds een kaart van de Doubt, maar om daar mee te varen en de benodigde informatie voor ons te hebben liggen, was wat aan de ingewikkelde kant. Een grote kaart met alle info in elkaar geperst, zo leek het, gaf niet het gevoel om op zeker te kunnen gaan. Hier en daar kon je niet goed lezen, en dus herkennen, wat er precies mee bedoeld werd met al die cijfers, streepjes en namen van sluizen.

En zo kwamen we in aanraking met Editions du Breil via de haven in St. Jean de Losne. Daar lag een boek, net als van Navicarte alleen iets groter, wat de hele Doubt en detail weergeeft. Precies wat we wilden. En eigenlijk vonden we ze nog prettiger dan die andere boekjes, die we reeds van Navicarte hebben. Dus met (voor ons) nieuw gebied  waar we heengaan, kozen we voor Les Guides Fluvial EDB (Edition du Breil). En zo liggen die nu voor ons te pronken en zijn we al een beetje aan het "varen", een beetje "droog" zwemmen dus.

1 maart - Het zou zo maar kunnen...

...en we denken dat het nog gaat lukken ook. Wat? Naar Frankrijk! Misschien wel zelfs diep Frankrijk in!

15 februari-Geneugten des levens...

Anders zou ik het niet kunnen betitelen.
Om te beginnen met onze salontafel thuis. Een grote bloemenzee.

De vrolijke Narcisjes hebben we gekregen van Margreet. Zij is het afgelopen weekend bij ons geweest en dan hield natuurlijk in dat de vismarkt  bezocht moest worden. Garnalen kopen voor Jaap zijn recept, en ook even langs Ali om  zijn versgebakken vis uit het vuistje te eten. Een piepklein snackbarretje op de markt, waar je niet zonder te water tanden langs kan gaan. Even ook Ali, hoe lang kennen we hem al, een handje schudden.

Bijna zou ik vergeten om te vertellen dat we, zoals gewoonlijk wanneer we naar de Haagse markt gaan, de kippen in de Bickhorstpolder voeren. Het was wederom een pracht spektakel, de ene haan stond nog meer te pronken dan de andere. En bang voor auto's? Nou die wachten wel even tot de dames en heren zich naar de rand van de straat hebben begeven en geen "pluimveer" die zich haast!

En om de verzamelde calorieën weer kwijt te raken, heb ik (Frie) de volgende dag de benen flink gestrekt in de Horsten een wandelpark bij Wassenaar. Zelfs af en toe met het balletje trappen meegedaan.  Twee dagen later nog spierpijn....

Niet alles bestond uit sportief bezig zijn,  het theehuis aldaar versterkte ons met saucijzenbroodjes, appeltaart en ook met drinken. De jongens hadden nog energie voor tien, ik kon wel een pauze gebruiken.

En jahoor eindelijk ook de eerste sneeuwklokjes gezien en vastgelegd. Volgens mij is de lente begonnen!

27 januari, Groninger museum bezocht

Het onbekende Rusland, oriëntalistische schilderkunst 1850-1920
Niet alleen het museum-bezoek was iets om over te schrijven. Nee, ook de eerste ervaring mate de OV-chipkaart. Doetiehet of doetiehetniet? Hij deed 't prima. Pfft, opluchting, want wat sta je te klungelen als zo'n ding een rood ipv groen lichtje geeft bij het instappen van bv een bus? Waarschijnlijk was ik zo vervuld van het feit dat ik daar geen probleem mee kreeg, dat toen Piet aan me vroeg of ik mijn NS vrijkaartje had laten afstempelen, dat was net voor dat de trein zou vertrekken, ik "shit" riep, waarop Piet met mijn kaartje in de hand een sprintje trok het perron op naar de stempelautomaat en net op tijd terug was. Wat een gelukje, dat bespaarde mij een boete van heel veel eurootjes. Zo begon de reis al met iets bijzonders. De Intercity naar Groningen was zoals altijd een genoegen. Iets te harde stoelleuningen, dat wel,  maar verder ruime zitplaatsen, tafeltje in het midden en dus snel de thermoskannen met resp. thee en koffie erop. Koekje erbij, en laat de rit maar beginnen. Twee en een halfuur later Groningen. Natuurlijk alle ins en outs weer eens uitgewisseld, tja we worden, uh zijn, al aardig op leeftijd. "Vroeger", komt steeds vaker voor in onze gesprekken. Ach wat geeft dat, maakt het alleen maar nog gezelliger.

Het museum. Kaartjes gekocht, jassen en rugzakken ingeleverd en gààn. We kregen een kleine catalogus mee, maar of dat ons ligt, we worden nooit echt wijs uit de info die er in staat. Al na een pagina of twee vinden we geen overeenkomst meer tussen de ons voorliggende pagina en het kunstwerk aan de muur. Te veel tekst om de gegevens te  laten synchroniseren met het beeld van zo'n schilderij. Jammer. Ik vind , als het wel klopt, dit toch altijd net ietsje meer opleveren dan het ernaast hangende kaartje met alleen de titel van het werk, de naam van de kunstenaar en de tijd waarin alles plaats vond.

Want wat was het allemaal prachtig. Gedrieën liepen we van kunstwerk naar kunstwerk, op soms een afstandje van enkele centimeters, waardoor de suppoosten toch wat zenuwachtig naar ons gingen kijken. Niemand die ons daarover corrigeerde, dat was wel heel anders zoals we een keertje eerder meemaakten. Toen werden we voortdurend gemaand om toch zeker 1 meter afstand van de muur aan te houden... We voelden ons behoorlijk pi..... en misten daardoor een hoop plezier aan het bekijken van vele kunstwerken.
Toch gebeurde ons ooit, in een ander museum, iets wat niemand wil, nl het alarm werd door ons in werking gesteld! Ik, om iets goed te kunnen waarnemen, zet vaak mijn bril even af  en ga dan vlak bij het schilderij staan. Op zo'n moment tikte ik eens met een van de pootjes van mijn bril een werkstuk aan. En? Jahoor, daar ging het alarm af. Oei, wat nu? Nou gewoon niks. Zeker een half uur later en vele zalen verder, kwam iemand ons vragen of er iets volgens ons gebeurd was en zo ja wat. En of we het, toen ik "bekende" nog aan kon wijzen welk schilderij het betrof. Waarop de betreffende suppoost na een hele speurtocht op een knoppen-paneel het alarm, de bel dus, uit kon zetten. Hilarisch vonden we het. Ja, achteraf. Op dat moment niet!
Dus nu zeiden we steeds tegen elkaar: "Let op, Kijk uit, Weet je nog?" Eén keer kreeg ik toch weer een, volgens mij onterechte, vermaning. Sta ik in een grote hal in het Groningse museum, een prachtige trap te fotograferen, met flits, waarop een suppoost me zei, dat flitsen verboden was. Of ik daarmee onmiddellijk wilde stoppen. Ik weet ook wel dat je niet in een museum mag flitsen, maar er was in velden of wegen een schilderij te bekennen. Dat kon wel zo zijn, maar flitsen MAG NIET!" Hilarisch dus, vond ik dit.

De terugweg van Groningen naar Den Haag was minstens zo gezellig als de heenweg en werd bijna nog "extra" gezelliger toen een accordeonist verscheen. Dat duurde slechts enkele tellen, want vanuit het NIETS verscheen een spoorwegman en stuurde de muzikant resoluut de coupe uit. Van ons had die wel mogen blijven. Van hem niet, 't schijnt verboden te zijn.

Hier nog een "flitsende"foto van ons drieën. Piet in cognito....