Gisteren was het een hectische dag. We waren van plan om de was te doen, maar vooraf even langs de apotheek te gaan voor aanvulling van mijn medicijnen. Tolbutamide, iets tegen de “suiker”. Ik had op Internet al op gezocht of ze het in Frankrijk kende, en dat bleek het geval te zijn, maar dan onder een andere naam.
Aanvulling? Ja blijkt, dat ik even niet goed opgelet heb bij het tellen van de vakantie voorraad, gevolg? Te weinig tabletten! Alle paperassen mee, zoals een internationaal reisdocument van de medicijnen die ik gebruik, waarin de originele stofnamen in vermeld staan, identiteitsbewijs, voor je weet maar nooit, de originele verpakking uit Nederland plus de bijsluiter. Apotheek was vlakbij. Buiten op de gevel stond iets alternatiefs, wij toch naar binnen! Tolbutamide? Nooit van gehoord. Chef er bij. Neen, dat kennen we hier niet in Frankrijk. Aangezien het in Frankrijk stikt van de apotheken, snel een andere gevonden, misschien is dat een “gewone” en heeft die het wel. Niet dus! Terug naar de boot en nog eens op Internet kijken. Gaf niet meer bijzonders als dat we reeds hadden. Nu wel de vertaling op papier en in het Frans natuurlijk, geprint en mee genomen naar de apotheek, de eerste. Verhaaltje afgegeven, weer anderen erbij gehaald, nee ze konden er niets over vinden. Misschien dat een arts een ander, gelijksoortig middel zou kunnen verstrekken. Maar wij kennen hier geen arts. Geen probleem, meneer Titton had dienst, spreekt Duits en heeft zijn praktijk vlakbij. Naast een schoenenzaak een poortje door en dan ietsje verderop een deur en dan op de eerste etage, daar zit hij. Het was niet de eerste etage maar net tussen de eerste en tweede in, gelukkig zagen we dat op tijd. Wie weet waar we dan aangebeld zouden hebben….En op een groot bord naast de deur stond Titton, dat klopte dus, en dat hij ook aan acupunctuur en homeopathie, maar tevens een gewone (general) arts was.(?!)
Twee knopjes naast deur. Twee waar je op kan drukken, welke is de juiste? Wat is de bel? Knopje 1? Daarmee ging het traplicht aan. Knopje twee dan? Op gedrukt, en er gebeurde helemaal niets.
Deed de bel het wel. Nog eens goed luisteren. Ja, hij deed het. Nog steeds geen actie te horen of te zien.
Dan de deurkruk geprobeerd. Hiermee ging de deur wel open, zien we eerst een deur naar Prive (?) en wij kijken naar een assistente of zo en komen in een wachtkamer terecht. Helemaal leeg. Dus geen wachtende voor ons. Aan de vier muren, allemaal stokoude tot hedendaagse posters over van alles en nog wat. Een spotprent met een aantal mannetjes op een rijtje, die duidelijk op de dokter zitten te wachten, met van die ballonnetjes boven hun hoofden getekend. Allen op een na zaten duidelijk zich zorgen te maken over de prikken, de tabletten of onderzoeken die ze zouden moeten onder gaan. En die ene, die zat een beetje vrolijk in de rondte te kijken met een ballonnetje waarin geneeskrachtige kruiden stonden getekend. Primitiever kan bijna niet.
Intussen gebeurde er helemaal niets. Hoorden we wel wat of waren dat geluiden van buiten? Misschien zat er helemaal geen arts…. Ik denk na een kwartiertje of zo, kwam een dame de behandelkamer, dat namen we aan, uit met twee kleine kinderen en ging bij ons in de wachtkamer zitten. Waarom? Ons een raadsel. En die arts? Die zei, komt u maar.
Komen we in zijn kamer en onze monden vielen van verbazing wijd open! Wat een rotzooi! Een kamer van, ik denk vier bij vier meter, vol met stapels administratie. Elke stapel minstens
Enfin wij ons verhaal gedaan, in half Frans en een beetje Duits. Dat Duits van hem was niet zo goed als van dokter Gerard. Gerard? Die zat er blijkbaar ook nog? Maar nu even niet?
En waar wast zo’n arts zijn handen, schiet bij mij zo door mijn hoofd?
Achter ons nog een piepklein kamertje, daar dus? En doet hij daar misschien ook de acupunctuur? Niet te volgen.
Ok, Tolbutamide.
Nee kende hij niet en ook die andere namen die hier in Frankrijk voor dezelfde stof gehanteerd worden, ook niet! Neemt dan een duik onder dat overvolle bureau en tovert er een heel dik boek tevoorschijn en gaat zoeken. Blijkt een Amerikaans middel te zijn en niet gebruikt wordt hier in Frankrijk. Wat dan?
Probleem verder uitgelegd, zoals voor hoe lang ik nog pillen heb, waarop hij voor een overbruggingstijd van twee weken, een vervangend middel op recept voorschreef. Verder vertelde hij, dat het heel goed mogelijk was in Europa om medicijnen na gezonden te krijgen. Duurt gemiddeld twee dagen. Naar Poste Restante. Blijkbaar had hij daar zo te horen ervaring mee?
Wij denken we zijn klaar en kunnen weg. Nee, even de bloeddruk meten en een scala aan vragen beantwoorden. Bloeddruk was natuurlijk te hoog en toen hij ook nog de hartsslag, ook te snel, ging meten en bijna van start wilde gaan met nog meer vragen over mijn gezondheid, vond ik het wel welletjes zo, en begon te vertellen wat ik zo al had. Ging niet echt soepel, want hoe spreek je dat in het Frans op de juiste manier uit, en krijg je een gesprek als “deux cafe au lait”, sommige van onze vrienden weten precies wat we hiermee bedoelen.
Enfin de rekening. “Voor de Assurance,”zoals hij dat formuleerde. Origineel voor ons en een kopietje voor hem. En waar gaat die kopie heen? Netjes boven op de stapel van de chaotische papiertroep midden op zijn bureau!
Ongelooflijk!
Intussen hebben we het recept in een product omgezet en zijn aan de slag gegaan om de aanvulling per post onze richting uit te krijgen. Naar Saarbrucken, onze eerste grote stad volgende week.
Onze huisarts gemailed voor een recept, de apotheek gevraagd of ze het op kunnen en willen sturen en de Duitse post gebeld hoe en aan wat zo’n pakketje moet voldoen en het adres waar het in Saarbrucken als Postlagernd (= Poste Restante van brieven) gestuurd moet worden om het daar ook af te kunnen halen. Dit laatste is helemaal gelukt. We zitten nog op antwoord van de huisarts en de apotheek te wachten. We blijven hier liggen in Saarguemines tot dat allemaal ingevuld en duidelijk is. Hier hebben we nl een prima Internet verbinding. Als we weten dat alles in orde is voor levering, gaan we pas richting Saarbrucken.
