4 November Vrouwenakker

Water getankt bij de WSV Jan Ploegensluis. Alle was reeds afgesloten voor de winter, maar het was geen punt voor ze om er weer water uit te laten komen. Dus onze tank zit weer vol. Het heet hier Jan Ploegenssluis, alleen daarvan is niet veel van terug te vinden, ondanks dat onze ANWB kaart dit nog wel als zodanig aangeeft, alleen de twee sluisdeuren nog maar. Uit 1881, zoals er op eentje staat gemeld.

Het is een hele kleine vereniging, met slechts 25 boten en een giga lange passanten steiger. Dus daar zullen de euro’s ook vandaan moeten komen, denken we zo. De Gemeente heeft bepaald dat ze niet meer dan 25 scheepjes mogen huisvesten (?), wel meer leden. Het ziet er allemaal knus en heel verzorgd uit. Echte water liefhebbers. Toen gisteravond iedereen weer na een dag klussen daar, naar huis ging, werden we gedag gezwaaid alsof we een van hen waren. Zo schattig.
Vandaag wordt het waarschijnlijk het Aarkanaal waar we onze volgende stop richting huis gaan houden. Na het weekend zijn we weer in Leidschendam, dat is zeker. Nog even van de laatste stukjes natuur  in het Groene Hart genieten en dan voor zo’n maand of zeven weer in een huis wonen.

2-3 November Vrouwenakker

2 November

De boodschappen zijn wederom gelukt en de koelkast ligt stampvol. Niet de watertank nog, dat moeten we nog zien op te lossen. Dit stukje Nederland is best wel geliefd zo te zien. We ontmoeten regelmatig scheepjes die ons voorbij varen, misschien op weg naar hun winterstalling, maar het zijn er in ieder geval veel meer dan tot voor kort . Zag je in dagen geen boot, nu toch elke dag wel een stuk of drie vier. En natuurlijk Engelsen!
We liggen hier in Vrouwenakker vlakbij een fort, iets wat Jaap vandaag tijdens zijn conditie-rondje fietsen ontdekte. Met een restaurant er in. Dus een mooie reden om hiermee deze trip morgen af te sluiten.
 

3 November

Dat gaat niet lukken vandaag. Zag ik dat ze online gereserveerd konden worden, ik denk weet je wat, dat doe ik. Hadden we alles ingevuld, en dat eigenlijk alleen omdat we een glas bubbeltjes wijn gratis bij ontvangst wilden hebben, zag ik tijdens het verzenden van dit bericht, dat er een verkeerd tijdstip in de mail stond. Dus…..even bellen. En? Blijkt het helemaal vol te zitten. ’s Morgens om 10 uur al! Het is dus echt iets bijzonders. Maar niet voor ons nog….
Zo dadelijk dan maar iets  heel anders en nuttigs gaan doen, watertanken bij een watersport vereniging hier niet ver vandaan.

1 November Vrouwenakker

November is begonnen en het zoeken naar drinkwater voor onze tank zal steeds een beetje moeilijker worden. 1 Oktober is al zo’n datum waarop allerlei zaken afgesloten worden. Nu een maand later wordt het dus echt puzzelen. Het plan is om in de Tolhuissluizen te gaan tanken, maar of dat kon wilde we wel van te voren horen. Dus bellen. Kijken in de almanak en geen telefoonnummer te vinden. Toen schoot ons te binnen dat er een brugwachter ons vroeg of we daar heen voeren. Dus? Die gaan we bellen. Tenslotte hebben we hem gesproken, en moet dat weer kunnen. Kwam ik uit bij de gemeente van …? terecht en daar kreeg ik een telefoonnummer van de Tolhuissluizen. Oké, en nu vragen of het nog steeds kan.

Zegt die dame: “Water? Hier?”
Nou dat wordt dus een lastig gesprek, denk ik.
“U heeft daar een waterkraan waar water uit komt?”
“Ja, maar of u daar water uit kan tanken?” gaat het gesprek verder.
“Ja die is er om schepen van drinkwater te voorzien.”
“Oh is die daarvoor….”
“We zijn benieuwd”, zeggen we in dit soort gevallen dan tegen mekaar.
Onderweg naar hier, kwamen we nog voorbij een sluis waarbij staat gemeld dat je daar ook water kan halen. Echter de brug er vlakvoor is slechts 2,5 meter hoog, wat wij overigens betwijfelen volgens ons is het meer en moesten we stoppen. Aangelegd, en vragen waar dat tappunt is. De dame in kwestie had duidelijk geen zin om ons van dienst te zijn, en zei en passant ook nog: “U blijft daar toch niet liggen? Die steiger is voor wachtende voor de sluis….” Als of die in grote aantalen er nu in deze tijd nog zijn, maar geen zin, geen zin!
Ze riep nog dat we in Uithoorn water konden halen. Dat punt kennen we ook, maar of dit niet afgesloten is in deze tijd? Doorgevaren en ja hoor, op slot! Trouwens een paar jaar geleden zat er een klein ANWB/VVV kantoortje, en misschien dat zij ons verder konden helpen. Kantoortje? Zat er, maar is weer weg!
Morgen gaan we toch weer terug naar Uithoorn. Het is een leuke plaats om te verblijven en bovendien goed boodschappen te doen. De weekboodschappen dienen zich weer aan.

Met een beetje weemoed nemen we dan afscheid van de Kromme Mijdrecht. En krom is die, de ene bocht na de andere en op hele korte afstanden, dat maakt het zo mooi om te bevaren. Na elke bocht weer een nieuw panorama aan huisjes en weilanden…..

31 Oktober Kromme Mijdrecht

En gefietst hebben we. Rondje Noordse Buurt. Overal van die kleine woongemeenschappen die, naar onze mening, niet van deze tijd zijn. Ze zijn zo totaal anders dan waar wij wonen, in de Randstad. Zo romantisch. Zo’n vrolijkheid uitstralend. De een nog mooier dan de ander en allemaal schitterend onderhouden. Sprookjes om te zien. De zon maakten dit alles nog lieflijker. Wat kan ik nou nog meer opnoemen? Een groot geheel van superlatieven.
En tijdens het fietsen zien we regelmatig buizerds. Voor ons zijn het buizerds, misschien is het een hele andere roofvogel, maar wat geeft het, wij noemen ze gewoon Buizerd. Deze keer is het me gelukt er een leuk plaatje van te schieten. Met de kleine zakcamera altijd bij ons, deed ik een poging en.. ja hoor, prijs!

Aansluitend heeft Jaap nog gevist, waarbij hij “zwaarder” geschut heeft ingezet. Hij heeft de schroef van onze boot laten draaien en daarmee de rivierbodem omgewoeld. En? De ene vis na de andere. Het werkt dus inderdaad. Het aantal Voorns steeg van drie snel naar zes, en eigenlijk nog meer, maar die mochten van ons weer gaan zwemmen. Zo was het wel genoeg. Tenslotte moesten allemaal ook in de rookoven passen. ’s Avonds dus gerookte Voorn, gebakken aardappeltjes met tuinboontjes op het menu.  Wat er met de Voorns gebeurd is, ik weet het niet, maar mij smaakte ze me niet. Er zat een vreemde smaak aan. Moet je ze eerst laten besterven? We weten het niet. Jammer, want al die extra vis acties waren nu een beetje voor niks geweest.

30 Oktober Kromme Mijdrecht

Die snoekbaars van gisteren  (29 Okt.) heeft zich niet gemeld. Misschien vandaag?
Ook niet!
We hebben wel iemand anders op bezoek gehad. Jan, die een rondje polder deed en ons plots ontdekte. Een fietsrondje van 50 kilometer, waar wij alleen maar van kunnen dromen. Wij doen het met 10 tot 15 kilometer. En die waren we wel van plan om te gaan fietsen, langs de Kromme Mijdrecht, op zoek naar een volgende vissteiger, maar het was ons te guur en ongezellig met dat sombere weer. Bovendien moest ik konijn braden, dus veel tijd bleef er ’s middag niet over voor deze“conditie” training…. Dat laatste is het hoofdzakelijk voor mij natuurlijk.
Nu hebben we slechts die drie Voorns en dat vindt Jaap niet genoeg. Dus werd alles “uit de kast gehaald” om er nog eentje te vangen en dus niet meer van de kleine visjes om een snoekbaars te kunnen verleiden. Jaap dacht om beter te kunnen slagen, daar nu iets op gevonden te hebben. De rivierbodem omwoelen met een dreg! Lang touw eraan en dan een eindje weggooien en dan langzaam naar je toe trekken. Oké, daar ging die dreg, ja maar wel geheel zelfstandig! Jaap had nog net het ene eind van het touw beet, echter aan de andere kant koos de dreg er voor om op de bodem te blijven liggen! Wat nu? Magneet? En je gelooft het of niet maar bij de tiende keer “vissen”, kwam de dreg hangend aan die magneet, mee naar boven. Ongelooflijk. Heeft het geholpen om die Voorn te vangen? Nee, nog steeds niet!
En het konijn smaakte verrukkelijk. Even dachten we nog wat over te houden voor in de vriezer, maar dat heeft het niet gehaald. Alles schoon op! Dat wordt extra fietsen (!) morgen!

29 Oktober Kromme Mijdrecht

Het leuke haventje in Ouderkerk aan de Amstel was nog, op een rubberbootje na, helemaal leeg. Niet zo verwonderlijk als je weet dat het vaarseizoen voor de meesten al lang gestopt is. Echter dat betekent niet dat er altijd overal daardoor meer vrije aanlegplaatsen zijn. Veel van die mogelijkheden worden vaak ingenomen door overwinteraars. Al staat er aan gegeven dat je slechts een dag of wat daar mag verblijven.
Het dorpje bekijken is zeker de moeite waard, hoewel de mooie stukjes een beetje over het dorp verspreid liggen. En nu met dat herfstzonnetje erbij, worden het prachtplaatjes. Om een beetje bij weg te dromen. Voor ons dan.

Jaap had ooit hier een Surinaams afhaal restaurantje ontdekt, en daarom wilden we hier overnachten. Lekker eten mag toch ook wel een reden zijn om ergens te gaan liggen? De calorieën die vergeten we maar weer voor even… Het smaakte heerlijk, ’t was niet goedkoop.

Aangezien Jaap zijn zinnen had gezet op vissen in de Kromme Mijdrecht zijn we de volgende dag, ’t was Zaterdag, bijtijds vertrokken. De bruggen zouden niet na 1 uur in de middag tijdens het weekend geopend worden. Het ging allemaal heel soepel en de laatste de brug  bereikten we om half twaalf. Ruimschoots op tijd dus. Alleen het openen daarvan, had nog heel wat voeten in de aarde. En dat werd veroorzaakt door een melding op een keersluis een aantal kilometers daarvoor. Er stonden allerlei telefoonnummers over een Hoefbrug, waarvan we tot op dat moment niet wisten, dat die brug zo heette.

Zo’n melding betekent meestal ook dat er problemen mee zijn. Maar voor ons was het de basculebrug, zoals in ANWB almanak vermeld stond, problemen? Aangekomen daar, stonden er op de brug zelfs drie namen met allerlei openingstijden en heel klein onderaan diverse telefoonnummers, plus een melding  dat je die pas mocht bellen, als de wachttijd langer dan 15 minuten was geworden. Het zou hier gaan om de Hoefbrug, Spoorbrug en Oude Spoorbrug. Wij zoeken op onze kaart naar deze namen, maar niks te vinden. Dat bleken allemaal de namen te zijn voor een en dezelfde brug. De brug waar wij dus VOOR lagen! Intussen hadden we ook een drukknop voor aanvraag van de brugbediening ontdekt en dus daarvoor gebruikt. Intussen was het kwartiertje al bijna om en begonnen we een beetje te twijfelen of het allemaal wel zou lukken en belden we dus de telefoonnummers van het bord. De eerste deed niks. Ja een nieuw telefoonnummer opnoemen. Dat ging zo snel dat we kozen voor de volgende oplossing. Het calamiteiten nummer gebeld. Daar kreeg ik een meneer aan de telefoon, die zei dat we op de drukknop moesten drukken en dan kwam er zeker (!?) iemand om ons van dienst te kunnen zijn. Kon wel een klein half uurtje duren. Wij aan de koffie, zou nog een poosje duren en koffie is een mooi iets om de tijd hiermee te vullen. Net toen de poeder in de pot zat, zie ik in een ooghoek iemand tegen de reling van de brug leunen met een brede glimlach op zijn gezicht. Zo te zien om onze aandacht te krijgen. Kon natuurlijk net zo goed  een geïnteresseerde zijn, die zegt hoe mooi hij onze boot vindt. Maar het was een brugwachter. Of we er door wilden. Ja, nou! Oké, dan ga ik jullie helpen. Vroeg ook nog waar we heen wilden, en ik zei niet ver, want we gaan vissen! Dat gaf hem verder vrij af. Net als de brugwachter in de Amstel. Anders was die met ook ons mee gegaan naar een sluis verderop.

De Kromme Mijdrecht

De mooie aanlegsteiger van een jaartje of wat terug lag er nog en was zelfs vernieuwd. Helemaal in de vrije natuur. Rondom weilanden.

’s Middags een “conditie” rondje naar Mijdrecht en ook wat inkopen daar gedaan. Heen ging het heel soepel, terug was het “different koek” . Flink tegenwind, ruim vijf kilometer lang, in open veld. Ik kies dan voor  “hangend” op het achterwiel van Jaap , zodat ik een beetje in de luwte (!?) achter hem mee kan fietsen. Perfect systeem!  

 

Aansluitend heeft Jaap een hengel uitgegooid. En? Ja, waarvoor we hierheen gingen, ruisvoorns vangen, is gelukt. Drie mooie om te roken. Plus een aantal flinke Brasems, die zijn wel terug het water ingegaan.

Morgen gerookte vis, vandaag konijnen bouten gestoofd in de rode wijn. Iets voor het wat kille weer op dit ogenblik.. Nee, slecht hebben we het hier niet aan boord….

En wie weet dient zich ook nog ergens vandaag een snoekbaars(je) aan?

28 Oktober Ouderkerk a/d Amstel (Wat vooraf ging aan...)

Wat was het varen vandaag hier prachtig. De riviertjes Winkel,  Waver en Bullewijk zijn iets unieks, zo mooi.

Ze slingeren tussen de weilanden door  met ontelbare herfstkleuren rondom. Je blijft maar kijken. En al die klapbruggetjes in oude dorpjes maakten dit tafereel helemaal compleet.

Nog met de hand bediend....

Alle brug/sluiswachters waren opgetrommeld door onze telefoontjes gisteren blijkbaar. Binnen een paar minuten tot maximaal een half uurtje werden de bruggen (voor ons alleen) toch geopend. Ze vragen wel allemaal geld, dus daarom misschien….?

Deze is wel heel erg smal...