Wat eerst op een gewoon feestje leek te worden, veranderde in een kadootje. Een andere naam zou ik hier niet aan kunnen geven.
Laat ik bij het begin beginnen. Wij waren op weg naar de wasserette, een van de slechtste die we ooit gebruikt hebben, en zag ik in het voorbijgaan een poster over twee accordeon spelers. Plaats? Bij onze boot! Tijd, datum. De 12de, dus op het moment dat wij er zijn! Maar we moesten nog wel de was doen. Dus een beetje haast maken was niet verkeerd. Misschien was het leuk en dat wilden we niet missen. Precies toen de hele was gedaan en opgeborgen was, begon men – een van die poster – wat voor te spelen. Klonk redelijk. We werden er niet echt warm van.
Om drie uur, zoals aangegeven, begonnen ze te spelen. Intussen waren alle stoelen bezet en had menig een er nog een krukje bijgeschoven. En wij boot bezitters zaten eerste rang. Liedjes als Viva Espagna etc vlogen voorbij, niet onze stijl. Ze zaten nog net niet mee te schommelen, Fransen generen zich misschien daarvoor? Drank werd er zo te zien niet geschonken, hoewel we uren later toch de nodige flesjes (bier?) zagen verschijnen. Even tussendoor kwam er een auto met wat plaatselijke zoetigheden, verder werd er zeker de eerste uren gezapig geluisterd. Enkele hangjongeren probeerden nog de sfeer aan de waterkant nog een beetje te verpesten, door uit een klein radiootje keihard house muziek te laten klinken. Ze gaven het gelukkig snel op. Toch werd de sfeer al losser en losser boven op de kade. Er werd zelfs een beetje gedanst. Door vrouwen! Mannen waren niet te verleiden. Zelfs Jaap werd nog uitgenodigd mee te hupsen. Maar ook hij gaf geen krimp. Toch was er hierdoor al een kontakje met het gezelschap boven gelegd. Nog iets later, intussen was de muziek soort ook wat meer de onze geworden, vroeg een vrolijk gek stel iets en Jaap beantwoorde het met: “Kom je toch een aperitiefje drinken?”
Die hadden niet veel nodig, in een mum van tijd zaten ze bij ons op het achterdek. Gerard en Edith, zij waren een van de organisatoren van deze happening. Allemaal gedaan door vrijwilligers, dus kosteloos. En die musici? Ook! Waarop wij zeiden waarom gaan jullie dan niet met de hoed rond. Even moesten ze er om lachen, maar vonden het eigenlijk wel een goed idee. Wie weet zien we eerdaags plotseling dit gebaar, ‘t is de
oplossing toch iets vergoed te krijgen tenslotte.
Half acht gingen ze weer weg naar vrienden, die stonden al op de wal te vragen waar ze bleven. Ze zouden daarmee gaan eten. Wij ook aan het diner, het onze, Coq au Vin had ik gemaakt. En om, wat was het, ik denk even over achten, komen die twee accordeonspelers weer luid spelend terug. De bezoekers van die middag waren allang weg, even als de stoelen, parasols en tafels. Bleef over de plaatselijk, wel chique, picnicplek. Plus de organisatoren, die gekoelde champagne, geschonken in plastic bekertjes, bij zich hadden.
en werd er echt gespeeld. Heel wat anders dan die middag. We kregen ook meer informatie over die twee. Zij 43 jaar, Patricia Crolbois die vooral speelt op, zoals op haar visitekaartje staat, The dansant, Soirees, Repas, Clubs de troisieme age en maisons de retraite, dus hoofdzakelijk voor….OUDJES. Zoals wij!
Hij Victor, een jongeman, tiener nog, van 14 jaar een student aan het conservatorium in Metz. Een zeer muzikale jongen en gek op accordeon spelen. Hij kon het, geleende instrument, niet loslaten. Hij bleef spelen. Met als resultaat dat we uiterst gevoelige muziek kregen te horen, toen ze vrijuit mochten spelen, jammen noem je dat geloof ik. Ergens hadden we gehoord dat na half tien ´s avonds alles rustig moest zijn, en inderdaad om die tijd werd gestopt alles ingepakt en natuurlijk nog even op de foto gezet.
Deze ervaring noemen we daarom dus een kadootje, want wat hebben we genoten. Jaap zijn lievelingsinstrument hier in Frankrijk, met echte, pas in de avond, professionele Franse muziek te beluisteren. Wat een sfeer.
