16 Juli Sarralbe

Alles klopte. Ook weer Internet. Zal wat worden straks in Duitsland. Ik weet eigenlijk niet hoe dat in 2007 gedaan hebben. Moet ik toch maar eens opzoeken. In ieder geval laat aub niemand zich ergens zorgen over maken als het wat langer duurt dan normaal en de berichtgeving via Internet wat stroef verloopt. Er is daar nu geen enkele reden voor. “Alles” doet het prima.
Nu liggen we hier een beetje te wachten op het voorspelde slechte weer. Het weerstation zegt voor Nancy eerdaags windstoten en heel veel regen, voor Straatsburg alleen veel regen. Nu is het wel een beetje bewolkt maar verder heel rustig mooi weer.
Vanmorgen uitgebreid boodschappen gedaan, bij de Super U hier in het dorp, en vlakbij. Vier tassen stampvol, waarmee we hopen de komende tijd te kunnen overbruggen. Vooral met de geitenmelk producten. We hebben geen flauw idee hoe dat zit in Duitsland.

Vlak voor onze deur staan hele velden met heerlijk ruikende lavendel. Net toen er even niemand was, het is hier naast ons een druk fietspad, gauw een bosje voor in onze slaapruimte geplukt.

10 Juli- 16 Juli -- Port St. Marie/Gondrexange/Diane Capelle/Mittersheim/Sarralbe

Port. St. Marie

Drie huizen en geen kerk. Zo groot is het hier. Wel een restaurant vlakbij. Waarvan we eerst dachten dat het gesloten was, alle luiken dicht en geen enkele beweging verder te zien.
Jaap op de fiets naar Bataville. De eerste ronde leverde niet meer op dan een weg die wel op de kaart maar in werkelijkheid niets meer was. Terug bij de boot, nog eens gekeken en een tweede poging gedaan. Ja hoor, Bataville gevonden. Alles uitgestorven, inclusief de Supermarkt. “Dood”, zoals Jaap het formuleerde. Dus geen boodschappen kunnen doen. We moeten wat creatief met het broodbeleg gaan doen. De eieren zijn op, evenals mijn geitenkaas, en de gemengde worstschotels. Dat laatste is zeer aan mij besteed. Ik vind ze heerlijk. Maar op is op!
Grote supermarkten zijn hier dun bezaaid. Evenals de dorpjes en steden. We willen op korte termijn ook de geitenmelk zien aan te vullen. En daar heb je wat grotere zaken voor nodig. Misschien in Gondrexange? Gaan we vandaag proberen.
Niet veel kilometers meer te varen en dan zitten we op het Saar-Kolenkanaal. Een hele nieuwe belevenis. Over de Saar heb ik al diverse dingen gelezen, wordt net als op de Rijn slalom varen, althans dat suggereert de kaart ons. En dat met die lage waterstand, zal me een avontuur worden.
Hier in dit stuk vaarwater, is de verhuur van de Locaboten nog lucratief. Met tientallen zie je ze hier varen.

Gondrexange

Op onze vorige stek uit 2003 zijn we hier gestopt. Net als toen proberen we hier wat ontbrekende zaken, zoals wat broodbeleg etc te kopen in de plaatselijk Alumentation. Een klein supermarktje, maar toch….

 

"Spinrag"

Het weer is de laatste dagen wat wisselend van zon en regen, echter de temperatuur is prima. Niet te heet en zeker niet koud. Vanmorgen hier liggend tussen de meren, die het kanaal in tijden van droogte moeten voeden, hebben we zelfs al een stevige mist gehad. Prachtige spinnenwebben met waterdruppels behangen, een soort herfstplaatje.

Voor dat wij weer verder gaan, waarschijnlijk vanmiddag naar de eerste sluis in het Saarkanaal (Saar-Kolenkanaal), zal het zicht weer helder zijn, zeker met dat zonnetje erbij.
Sluis 1 is de start van heuse sluistrap, 15 sluizen totaal, waarvan niet helemaal duidelijk is of je jou nou wel of niet moet aanmelden. Het ene boek spreekt over een dag van te voren via Marifoonkanaal 18 voor 16.00 uur je aanmelden, en andere boeken zeggen dat ze dat deze sluis automatisch is, en de rest dan? De rest wordt door iemand bediend die met je meegaat van sluis naar sluis. En als je wilt stoppen, cq overnachten, moet je dat met die persoon afspreken…. Ik ben benieuwd wat het zal zijn. Daarna volgen 15 sluizen, die geactiveerd worden via een afstandsbediening, tot en met sluis 30. Aan het eind begint de Saar. Zo te lezen wordt dit een heel echt avontuur, je moet daar van alles. Je melden via de Marifoon dat je een bepaald traject ingaat, wachten tot je wel of geen antwoord krijgt en of je door mag varen of moet wachten op tegenligger die jou gaat passeren, vaak aan de “verkeerde” kant. Ooit dacht ik ook zo over de Rijn, wat achteraf gezien ontzettend meeviel in moeilijkheidsgraad. Meestal wijzen die dingen zich vanzelf. Alleen met dit als uitzondering, dat hier de pleziervaart allerlei opdrachten kan krijgen, die ik nog nooit gelezen heb over de Rijn. Leuk om dat ook eens mee te mogen maken.

Sluis twee in het Rijn-Marne kanaal, sluis van Rechicourt gingen we 15 meter omhoog! Dat zou ik bijna vergeten te vermelden.

Een spitsmaat binnen. Dat betekent rond de 39 meter lang en iets meer dan 5 meter breed. Je hebt echt het gevoel dat je bijna op de bodem van een badkuip ligt. In een half uur loopt die vol en dan ben je boven, zichtbaar hoog boven het landschap achter je. Afstandsbediening ingeleverd en dan voorlopig geen sluis tot dat we in het Saar-Kolenkanaal liggen, maar dan krijgen we wel ineens een hele reeks, steeds een sluis na een paar honderd meter en dat 15 keer!

Diane Capelle

Wederom een sprookje van een aanlegplek gevonden hier. Met een uitzicht zo mooi. In de verte zien we zelfs bergen? Duitsland?

Jaap komt net terug van sluis 1 en heeft met de sluiswachter afgesproken dat we morgen om 10 uur klaar liggen om geschut te worden. Dan beginnen we aan de sluistrap in het Saar-Kolenkanaal. Bijna 20 kilometer lang.

Mittersheim
Rond vier uur arriveerden we in Mittersheim. De plek waar we wilden eindigen voor vandaag. Precies op tijd om de voorspelde onweersbui voor te zijn. Net toen we alles vastgemaakt en ingericht hadden, viel de regen met bakken naar beneden. Plus giga onweersklappen. Halfuurtje, langer heeft het niet geduurd. Nou maar hopen dat het wat afkoelt, het is om te smoren zo heet. Over de sluizen valt ook wel wat te vertellen.

Sluis 1 t/m 13

Volgens afspraak, arriveerden we ruim voor tien uur bij de eerste sluis. We kregen meteen een sluisgenoot mee, gezellige Nederlanders met ook een vlet als schip. Gezamenlijk schoven we zo sluis 1 tot en met 13 door tot hier in Mittersheim. De sluizen werden allemaal bediend door VNF personeel, terwijl in de nieuwste uitgaven over vaarinformatie stond dat ze automatisch waren. Of te wel via afstandsbediening. Alles was al wel aanwezig. De paal voor signalering, de sensoren in de sluis, en het kastje met de blauwe en de rode stang om het schutten te kunnen starten. Maar blijkbaar was nog niet alles operationeel. Dit is zeker wel het geval in 2012, zei een VNF-er. Van de 13 sluizen gingen er een paar bepaald niet soepel, ja als het schutten eenmaal gestart was, verliep alles wel op rolletjes. Maar het opendoen en sluiten van de deuren ging niet altijd even gestructureerd. Duurde en duurde maar.

 

En zo waren we van half tien ‘s morgens tot vier in de middag als maar bezig. We waren toen blij dat we de haven in Mittersheim binnenliepen. En hoe we het kanaal vonden?

 

Sluishuisje met kaart van het Saarkanaal en de meren

Mooi, maar niet echt meegemaakt, het was bijna hard werken….Oh ja, het varen tussen een aantal grote meren door, dat was even wel een belevenis. Je vaart zelf in een verhoogd kanaal, met links en rechts meters lager een grote plas water. En het weer? Bloed heet!

Het was dus een dag geworden van stevig zw……!

Mittersheim

Dat onweer van gistermiddag, en avond, kreeg in de loop van de nacht een behoorlijk staartje. Regen, stortbuien. En? Ja hoor alle weer dicht om de nattigheid buiten de deur te houden. Gevolg? Smoren in bed!
We blijven hier drie nachtjes. Gaan kijken of we bij de plaatselijke kruidenier de nog ontbrekende artikelen voor de komende dagen kunnen kopen.
Zal denk ik een slome start worden vandaag, het weer is nog steeds slecht, zwaar bewolkt en af en toe een buitje en dat zal voorlopig vandaag wel niet anders worden.
Mittersheim
Het zal wel bij twee nachtjes blijven. We hebben het hier zo’n beetje bekeken en na vuurwerk gisteravond valt er niet veel in deze haven, het is een echte haven, te beleven. Zeker na een hele dag regen, we hebben bijna geen stap buiten de boot gezet. Jaap wel, die heeft in de plensregen boodschappen gedaan. En verder een beetje hangen en televisie kijken.

 

 

Dus… we gaan een eindje verderop weer. Het gaat er steeds meer Duits uitzien, wat de huizen betreft. De namen zijn al bijna allemaal zo. Ik zou graag een Fransman die horen uitspreken…. Bijvoorbeeld: Halskirchen of Barthelming of Schopperten en Salzbronn, etc.

Ik denk dat de meeste schippers hier in de haven het niet zo aantrekkelijk vinden om nog langer te blijven. Ze gaan met velen op pad, zowel naar het noorden als het zuiden. In een uurtje tijd, heb ik er al zeker 10 geteld.

Neuweyershoff

Een uurtje verder, dat werd het vandaag. Kilometer of zeven, meer was het niet. Net drie sluizen en we liggen aan een lief steigertje bij sluis 16. In een prachtige omgeving met heel veel bos.
Jaap heeft eindelijk, al fietsend, zijn eerste, levende hertjes gezien. Drie stuks. En ze schrokken niet eens van hem. Terwijl het gemiddelde hertje toch niet veel goeds van de mens hier kan verwachten.
Ik zei levende, omdat we regelmatig dode reeën in het water zien drijven. Afgrijselijk om te zien. En op een moment dat Jaap er ook nog van uitgaat dat geen konijn of haas de menu-tafel voorblijft omdat de Fransen nou eenmaal gek op jagen zijn, zien we er eentje dood langs onze boot drijven. Waarschijnlijk allemaal dieren die van af de wal het water ingegaan zijn, maar nergens een plek kunnen vinden om er weer uit te komen. Triest hoor. Geen wildtrap te zien hier.

Wel jachthutten met een voederplek om het wild af te kunnen schieten……Even dachten we een leuk bospaadje af te lopen en het viel ons wel op dat er veel banden sporen van terrein wagens te zien waren, maar we weten nu waarom. En ze eindigden precies bij de jachthut!

Neuweyershoff

Deze aanlegplek is ontzettend rustig. Stil! Geen verkeer, ja wat wandelaars af en toe, en verder een enkele, verdwaalde (?) fietser. Het is zo stil hier dat we zelfs geen telefoon hebben. Laat staan Internet, wel TV maar dat gaat via de satelliet en eigen schotel. Als er geen bomen of andere hoge obstakels in de buurt zijn.
Je zou bijna kunnen gaan denken, dat zelfs in Frankrijk, je midden in de woeste jungle ligt. “Van god en alles verlaten”.

Hemelsbreed liggen we nu nog slechts 20 kilometer van de Duitse grens. Echter over het water is het heel wat meer. Ik heb het even nagekeken, het is bijna tweekeer zo veel, namelijk 37 kilometer. Bij Sarreguemines gaan we grens over van Frankrijk naar Duitsland. En kunnen we kiezen. Links Frans en rechts Duits!

Ik hoop in Sarralbe, een plaatsje waar we vandaag willen aanleggen, iets meer contact met de buitenwereld te kunnen hebben. In ieder geval telefoon.


15 Juli Sarralbe
En inderdaad telefoon en ....Internet.

 

7 Juli Einville-au-Jard, 8 Juli Parroy en 9 Juli Xures

Zo zie je in geen dagen, weken huurboten, Loca’s noemen we ze, en dan ineens wel dagelijks een stuk of tien. Hele theorieën hebben we al opgezet, over het eerst een hype zijn en dan is de lol er in eens af. Wat wij niet zo gek vinden als je de prijzen, onze herinnering uit 2003 was 2000 euro per week, bekijkt. Alle boten worden dan ook bevaren met meerdere gezinnen per boot. Diverse portemonnees dus. Hier in Einville liggen, lagen er gisteravond uiteindelijk vijf. Vanmorgen zijn de eerste al weer vertrokken, we hebben er een paar mensen van gesproken, en zij vertelden dat ze morgenochtend de boot weer in moesten leveren. En zo te horen was dat nog een fikse klus, alleen al door de sluizen die ze voor de boeg hebben. Jaap werd gestrikt, zo verkouden als die was, nu is het gelukkig een stuk minder, om een klusje op een van die boten te doen. Een scharniertje ergens vanaf halen en of hij een zekering, die stuk was gegaan bij ze, op voorraad had. Alles lukte.
Zo dadelijk gaan we kleine boodschappen doen bij Proxy, althans dat zijn we van plan. Laten we in ieder geval genoeg tassen meenemen, want we hebben wel niet zo veel nodig, maar voor je het weet zijn het ineens toch weer balen aan boodschappen. Hoe dat toch komt? Nou, zegt Jaap, kijk maar nog ons figuur…..

8 Juli Parroy

In Einville bij Proxy hadden we zo’n lieve  ervaring. We waren onze boodschappen van het ene mandje in een volgend mandje aan het overhevelen, toen de winkeldame ons aankeek met een blik van: “Wat doen die twee nou?” Ik murmelde wat: “Pour transport ..”en wees naar onze fietsen die voor de winkel stonden. Zij op haar beurt weer een heel verhaal naar een man die aan het vakkenvullen was,en toen naar ons: “Zullen we het even brengen naar jullie boot?” Nee, hoor we; doen het op de fiets, maar “tres gentil”. Ze deed nog een extra poging, en toen gaf ze het op. Ontzettend aardig, en het was helemaal niet zoveel. We zijn wel grotere hoeveelheden gewend.
We hadden in ieder geval weer de nodige flessen water op voorraad.

9 Juli Xures

Van Einville naar Parroy, ook weer een prachtige aanlegsteiger met elektriciteit en water, maar niet gratis. Tien euro per dag, inclusief douches en toilet. Handig als je dat niet aan boord hebt. Verder is er helemaal niets aan winkels in de buurt, en daar hebben ze, wie (?) iets opgevonden.

Een soort Franse SRV wagen. ’s Morgens zo rond half negen staat er een grote kar luid toeterend te vertellen, dat je langs kan komen om inkopen te doen. Brood, maar dat niet alleen dus, heel veel andere zaken, zoals blikgroente, kruideniersartikelen en zelfs wat vlees en diverse soort beleg. Komt elke dag langs, behalve maandag. En op vrijdag verschijnt er zelfs een slager! Bij de haven is er een minicamping, dus verblijf je langer daar dan hoef je niet moeilijk te doen voor je dagelijkse boodschappen. Luxe hoor! Maar tien euro is tien euro, dus voeren we verder. Nu liggen we in Xures. Een nog kleiner gehucht dan Parroy. En ontzettend stil. Geen auto te horen hier. Alleen maar vogeltjes. En een beetje wind. Gelukkig, dit laatste, anders was het bloedheet vandaag geweest. Terwijl er volgens de Nederlandse weerberichten over Frankrijk een heel ander plaatje gaven.

We zijn nog een eindje wezen fietsen, maar die korte stevige hellinkjes waren niet aan mij besteed. Mijn tong hing geregeld op mijn schoenen en ben stukjes gaan lopen in plaats van fietsen. Na een paar van die heuveltjes vond ik het welletjes en zijn we terug gegaan. Maar het bos was prachtig en zelfs een paar bosbessen kunnen plukken.  

Morgen gaan we naar Bataville. Ik heb via de laptop geprobeerd om er een supermarkt te vinden daar, maar raakte verwikkeld in allerlei schoenaanbiedingen. Niet zo verwonderlijk met zo’n plaats waar zie IETS met schoenen blijken te hebben…(hihi).

6-7 Juli Crevic/Einville

Weer zo’n mooi idylisch dorpje ontdekt. Met een aanlegplek voor zeker vijf boten. Jammer genoeg liggen die er nu ook. Ja, wij zijn een beetje ego….etc. hier wilden we wel alleen liggen. Maar mooi, dat vinden die vier andere schepen het ook….
Intussen zijn zij al weer weg, op weg naar Straatsburg? Waarom zou je anders zo vroeg vertrekken?
Onze dag is met brood uit een aangrenzend dorp gekomen. Jaap was verteld dat op een bepaalde plaats op een bepaalde tijd er een auto met brood zou staan. Aangekomen op die plek, staat er niemand  te wachten, waarop Jaap op de pedalen is gaan staan en het vorige dorpje, slechts een paar kilometer hiervandaan, die bakker op is gaan zoeken. Resultaat? Wederom vers stokbrood gescored!
Het weer is prachtig. Zonnetje en een paar wolkjes in de lucht als voorbode voor voorspeld ander weer?

Iets anders. Als je naar het water kijkt van het Canal Marne au Rhin, wordt je steeds in de luren gelegd omdat de stroomrichting contra aan het verval is. Komt dat door de wind? Die is er niet! Wat dan. In 2003 toen we hier ook voeren, vertelde iemand wat de werkelijke reden is. Bij elke sluis hier, tot hoever weet ik niet, zijn ze allemaal voorzien van een pompstation, dat het water van beneden naar boven brengt. Het kanaal kent geen mogelijkheid om vanaf een rivier water toe te voegen. Of het zou de Meurthe moeten zijn. Echter dat is een heel klein stroompje water en zal niet als backup voor het water tekort kunnen dienen.

 

Einville

Jaap is nog steeds verkouden en het restaurantje hier vlakbij zal het zonder onze klandizie moeten doen. We liggen nu in Einville een kleine zeven kilometer verder na Crevic. De Proxy hier zullen we wel gaan zien. Ons drinkwater raakt een beetje op door dat warme weer van de laatste dagen.

4 Juli Dombasle sur Meurthe

Als ik iets zou kunnen vermelden over gisteren, zou het het weer kunnen zijn. Gelukkig dat we indertijd die Bimini na jaren wikken en wegen toch gevonden en gekocht hebben, want wat is dat heerlijk om daar tijdens de vaart in de zon onder te kunnen zitten. En tot nu toe is hij ook nog op een juiste hoogte, terwijl we daar toch zo onze bedenkingen over hadden. 3,5 meter is de opgegeven brughoogte en onze kap zou op een hoogte van 3,6 meter staan dus…..

Bij de Auchan , even buiten Nancy, hebben we 120 liter Diesel en een Gasfles omgeruild voor een volle. Niet dat die leeg was, maar zo komen we er tot mee in Nederland en thuis.
En net toen we onze eerste sluis hadden gedaan, zagen we een Intermarche plus tankstation. Veel makkelijker te bereiken dan die Auchan in Nancy. Meteen genoteerd voor de toekomst (?).
Intussen zijn we richting Saar-Kolenkanaal op geschoven,15 kilometer van Nancy vandaan en liggen bij een schattig dorpje, slechts in de verte te zien, maar net niet mogelijk om goed te kunnen tekenen. Verrekijker nodig!
Ik geloof niet dat ik het al ergens geschreven heb. Onze fietsen staan zo voor het pakken achterop. En zelfs in the middle of nowhere, is er daarmee vers stokbrood te halen. Heerlijk! Elke dag!
Of het nu kwam door het feestje op de steiger en de bijbehorende afkoeling gedurende de avond, maar Jaap is snotverkouden. Neus, ogen, met stromen vocht eruit. Grote zakdoeken gelukkig genoeg aanwezig.

3 Juli Nancy

Wat begon als een druk gesprek tussen een paar boot bezitters, wie wat deed en wat toch eigenlijk niet kon, maar toch snel opgelost werd, ging over in een stevig feestje hier op de steiger achter en naast onze boot. We konden zo aanschuiven. Natuurlijk na een uitnodiging. “Ook een glaasje?” en daar bleef het niet bij. Heel veel glaasjes van bekend en onbekende drankjes zowel van oorsprong als van samenstelling. Iedereen werd allengs vrolijker en vrolijker en het Frans, plus ook nog Engels kwam er nog nooit zo soepel uit. Een aantal Franse mannen hebben hier soms hun woning verruild voor een boot hier in deze haven. Veel gezelliger, zeggen ze. In een appartement spreek je zelden iemand en waar kan je zoiets als gisteravond organiseren  bij of in een stenen huis ergens in Nancy? Bovendien ook nog veel goedkoper.
Het was een zeer gemengd gezelschap. Bijzonder te vermelden is dat een van de Engelse gasten een man van 32 jaar, hier kwam omdat de boot van zijn vader hier in de haven is geëindigd, dit na een desastreuze ervaring in een sluis. Hangen aan de touwtjes tijdens het zakken. De beschrijving was zeer heftig. Met als gevolg dat Pa zei, stik maar met die boot, ik ga terug. De zoon is nu hier en piekert er niet over weg te gaan. Voorlopig wil hij hier een jaar blijven. Praktisch zoals ik dan ben, roep ik: “Werk?”
“Nee, ik zie wel!”
“Leven van de zon?””
“Ja zoiets!”

Verder kwam er nog man met zijn domicilie in Madagaskar met een hoop verhalen, die niet voor de kleinere mensjes onder ons geschikt zijn om in de weblog weer te geven…en hier in een Peniche ook in  deze haven woont. Elk jaar een paar maanden en dan terug naar Madagaskar. Een bijzonder figuur. Op een gegeven moment kwam hij met iets als een grote koffer aan een schouderriem, aanwandelen, en zo te zien was dat geheimzinnige ding behoorlijk zwaar, en pakte daar een schitterend oud orgeltje uit. Zijn verhaal was dat deze orgeltjes zo’n twee honderd jaar geleden verstrekt werden aan Oostenrijkse oorlogsslachtoffers, waarmee ze dan een living kon verdienen. Het orgeltje bestond uit een kast, een slinger om het “boek” te transporteren en lucht door de pijpen te laten blazen. Uniek om mee te maken.

1-2 Juli Nancy

Uitstekend boodschappen kunnen doen gisteren. We worden oud, als we ons realiseren dat fietsen voor ons wat lastiger wordt in dit hedendaagse verkeer….Je wil er niet aan, maar uit voorzichtigheid blijf je extra oppassen. Maar dat terzijde.

In de haven van Nancy is het een komen en gaan van schepen. Nog steeds. Nancy heeft ook wel wat om te bezoeken, neem bijvoorbeeld het plein van Stanislas, een paar minuten hier vandaan. Verder lijken er bijzondere activiteiten hier op de havenkade te gaan plaatsvinden. Er staan wel 15 tenten. Ik heb iets gelezen via Internet over festiviteiten, wat bij meer leek op een politieke protestmars van kunstenaars. Ben benieuwd wat het eigenlijk zal zijn. En wanneer het begint. Vanmorgen heel vroeg, Jaap zei dat ze al om zes uur startten met het opbouwen. Nu is het 10 uur en verder dan die tenten opzetten, allemaal leeg, is er niets gebeurd. Er loopt ook niemand “actief” te doen zo te zien.

Het weer is prachtig. Gelukkig niet heet, waarschijnlijk door het frisse windje dat af en toe flink over de haven waait. Dat betekent waarschijnlijk ook dat mijn Internet verbinding daardoor niet wil werken! Ik blijf het maar een loterij vinden, doet-ie-het-wel-doet-ie-het-niet.

Vandaag  en morgen blijven we hier, om maandag te kunnen tanken bij Auchan, de supermarkt, hier een klein eindje verderop. Zondags is het loket om te betalen gesloten en moet je met een pas, die we niet hebben, betalen.