24 Augustus Drukverkeer

Kijkend door onze linker deur in de stuurhut en op het zelfde moment via

onze rechterdeur, zie je dit! En daar tussen varen wij dus!!

22-23-24 Augustus Winningen/Oberwinter/Hitdorf

22 Augustus Winningen
Vroeg vertrokken. Voor ons doen dan. Tien over negen! Als het moet, kunnen we het….We wilden zeker zo’n 60 kilometer doen die dag. Is gelukt, zelfs met de sluis van Lehmen dus waar we bijna een uur moesten wachten tot we aan de beurt waren.
Om half twee kwamen we aan in Winningen,een dure haven, met alle gemakken voor de watersport aanwezig. Een kraan die wel 35 ton kan tillen, watersportwinkel en een havenrestaurant. Plus een diesel station. We hebben daar ook getankt, met een prijs per liter van 1,59 euro. Niet bepaald goedkoop, maar de wetenschap dat hier vaak en veel getankt wordt deed ons vertrouwen geven in de kwaliteit van de brandstof daar. Die kan bij de kleinere havens wel eens niet best zijn! Met alle gevolgen die maar te verwachten zijn.

Over het restaurant wil ik nog iets vertellen.   Een leuk restaurantje met zicht, al was het maar een beetje, op onze boot. Iets wat wij altijd iets bijzonders vinden … Gelukkig hadden ze de bekende schnitzels en deze keer koos ik voor met cantharellen. Op de vraag of daar een saus met room bijgemaakt werd, antwoordden ze, dat als wij dat wensten, ze het konden regelen. Ik uitgelegd, dat ik dit juist NIET wilde. En verteld waarom. Komt de ober terug met een verhaal dat alles in plantaardige olie, speciaal voor mij, klaargemaakt zou worden. En zet een schaaltje met brood en kruidenboter op tafel. Ik kijk er zo naar van: “U weet toch wel…” etc, maar hij glimlachte naar me en verder geen reactie. Enfin, ietsje later komt de ober met de mededeling dat er iets is misgegaan en dat er toch ietsje boter gebruikt was. Voor dat ongemak zou ik als tegemoetkoming in de narigheid, als of dat helpt tegen…., een schaaltje Noorse garnalen krijgen. Jaap en ik keken elkaar aan met een blik van snap jij wat hij probeert te vertellen. Krijg ik nou geen cantharellen, zijn de schnitzels op, en daar kwam hij met een heel klein schaaltje vol met gepelde, volgens ons, Hollandse garnalen. Kaal! Zonder saus of garnering. Deze door ons natuurlijk meteen opgepeuzeld, als voorafje….

De schnitzel met cantharellen plus wat Jaap besteld had kwam op tafel. Frites erbij en een bord sla via een buffet samengesteld, smaakte allemaal prima. Wijntje erbij en nog een glaasje graag, maar die kwam na een heel poosje en een beetje aandringen ook dat nog. Daarna Jaap natuurlijk aan het ijs en ik aan de espresso. Ik kon kiezen voor espresso met Amaretto-likeur en dat was nou precies waar ik zin in had! Kreeg ik een piepklein kopje met een bodempje koffie en vroeg waar de Amaretto was, waarop de ober zei, dat deze in de koffie gedaan was(!?). En dat voor 3,90 euro! Hoe word je snel rijk!

Toen de rekening. De ober legt deze tafel en zegt: “Oh ook nog ijs en koffie, ach geef daar maar 3 euro voor.” Wij hadden gezien de rare ervaringen met deze bediening, geen zin meer om dit te corrigeren. En voor 40 euro eten, is toch ook niet voor niks. We hebben zelfs niet eens gekeken of ze het tweede wijnglas berekend hadden…Zo gênant vonden we alles.

23 Augustus Oberwinter

Van Winningen naar Oberwinter, ook weer zo’n 60 kilometer. Via de laatste sluis van Koblenz  in Duitsland dan, voeren we om elf uur de Rijn af, naar beneden dus. Stroomafwaarts. Gemiddeld zo’n 16 a 17 kilometer per uur met gemak.

De haven lijkt daar gloednieuw, zo netjes en ongeschonden en vooral schoon. En niet duur, gewoon 1 euro de meter. Vlakbij het dorpje wat leuk om te bezichtigen was. Beetje kneuterig en bijna geen toerisme. Heel gemoedelijk nog. Toen we er heen liepen, scheen de zon, die doet de laatste dagen bijna niet anders, en na een kopje koffie met heerlijk pruimentaart genuttigd te hebben, werd de lucht al donker en donkerder. Om uiteindelijk, gelukkig waren we slechts een ietsepietsie nat geworden, in een complete stortbui te veranderen. Precies op dat moment stapten we onze boot in en nog net op tijd alles aan ramen en deuren dicht te kunnen doen.

24 Augustus Hitdorf

Weer zo’n 60 kilometer. Even over half tien vertrokken we uit de haven van Oberwinter. En met een heerlijk windje en in de loop van de ochtend het zonnetje erbij zijn we om half drie de haven van Hitdorf binnen gevaren. We kenden deze haven van de vorige keer en we liggen zelfs op de zelfde plek.
Het varen op de Rijn is er eentje van opletten  je vooral niet laten verrassen door al het verkeer dat je werkelijk van allerlei kanten tegemoet komt. Althans zo lijkt het. Er zit best logica in maar het blijft “spelen” met de beschikbare ruimte die je hebt als kleine bootvaarder. Vooral niet overmoedig worden. En met z’n tweeën ogen en oren (marifoon) de kost geven.
Soms voel je je wel heel erg klein. Links een passagiersboot en op het zelfde moment rechts ook een.

Overmorgen wil Jaap 70 kilometer ruim varen, naar Duisburg. Maar eerst weer de bekende boodschappen ronde doen hier. Vanavond uit eten is er niet bij. De restaurants zijn vandaag gesloten!

En Blacky? Die heeft geen ‘krimp’ gegeven en alle golven manhaftig verwerkt…. Hij wordt nog eens een echte scheepskat!

22-23-24 Augustus BrodenbachWinningen/Oberwinter

Even een kort berichtje, we maken schippersdagen. Gisteren 60 kilometer met 1 sluis waar we een uur hebben moeten wachten. 't Was de laatste in Duitsland, voor ons dan. Nu liggen we in Oberwinter, en vanavond waarschijnlijk in Hitdorf. Het is elke dag bloed en bloedheet, we weten niet hoe we met 25 graden 's nachts in de slaapkamer de nacht moeten slapen en aan het eind van de middag zijn we zo gesloopt, dat van schrijven op de laptop ook niet veel terecht komt. Maar de Rijn is, zeker met die zon erbij, prachtig.Het vaarverkeer valt tot nu toe mee. Dus ook de golven....vooral belangrijk voor Blacky, dan hoef ik minder te ruimen!!!!!??

21 Augustus Brodenbach

Nog net op tijd de haven van Brodenbach binnengelopen. Halfuurtje later en de enige lege plek was gevuld door een schip wat zo laat na ons hier arriveerde en onverrichte zaken weer de Moezel op moest om elders een aanlegplekje te vinden. Ook deze haven is een topper, door het uitzicht wat we vanaf onze boot we op de rivier hebben. Er valt voortdurend iets te zien.

Even over de dijk is de Moezel te zien.

Van passagiersschepen, vrachtvaarder en allerlei klein grut wat plezier voor tien heeft op de jetski of in van die kleine badkuipjes, die deze keer wel uit het water komen en planeren. Niet van die rechtopstaande, gierende oversized motoren, die wel veel lawaai maken maar geen snelheid. Vooral die kleine jochies die met pa, het is zondag, dus ze zijn allemaal vrij, mee mogen racen.
Na een slechte start vanmorgen, het regende gestaag en het was te koud om boven op het achterdek te blijven zitten, is het rond het middaguur bloed en bloed heet geworden. Vooral nu in de keuken, waar een coq-au-vin staat te pruttelen. We hadden, luisterend naar het weerbericht gisteren, een regenachtige dag verwacht……. Het is ook nooit goed, zal menigeen zeggen.!!!
De Moezel geeft steeds het zelfde beeld, wijnvelden,bossen, hier en daar even onderbroken door een groepje huisje, dorpje dus, en dat dan urenlang. Maar vervelen gaat dit nog steeds niet. Dit zou wel eens de laatste stop op de Moezel kunnen zijn, of misschien toch nog een keertje somewhere. En dan volgt de Rijn. Dan gaat het gemoedelijke, gezapige en relaxed varen over in wat meer hectische momenten. Met grote havens en heel veel verkeer. Hopelijk ook van dit mooie weer als van vandaag erbij…

18 Augustus Cochem

Cochem vanuit de burcht gezien

Haven van Cochem met nog net zichtbaar het rode paaltje op de steiger.

Nog drie sluizen en dan zijn we weer in Nederland. Alleen die nog in de Moezel, niet in de Rijn. Totaal zo’n 20 meter naar beneden, tot op Rijn niveau.

Gisteren de sluis Sankt Aldegund gedaan, 7 meter naar beneden, tezamen met een passagiersschip en een vrachtvaarder. Even was de sluiswachter in de war na mijn aanmelding, hij dacht dat wij, Lenie Anna, ook vrachtvaart waren. En niemand zag dat schip, tot het bleek een “jachtje” te zijn. Ik zeg altijd jacht, maar dat ging dus de mist in. Sportboot, helpt ook niet, want dan vindt de sluismeester dat we de kleine sluis van 3,4 meter gaan gebruiken. Voortaan zullen we de term Sportschiff gebruiken, misschien klinkt dat beter en dus duidelijker is naar ze.
Twee uur vanaf Senheim tot hier in Cochem. Van de haven werd gezegd, dat die nogal lawaaierig was. Overdag? Ja, een beetje, maar nog steeds niet zo erg als in Saarbrucken. En de haven van Senheim denken we ook niet graag aan terug, wat geluidsoverlast betreft. Overdag een generator van een bedrijf die kabels legt en tot ’s avonds laat tractoren die de wijnvelden bewerken. En ’s nachts hier in Cochem? Doodse stilte, wat een luxe! Geen verkeer, helemaal niets. Al die “oudjes” liggen na 10 uur op 1 oor, zeggen we dan tegen elkaar.
Gisteravond weer een hapje buiten de deur. De prijzen, zelfs in het zeer toeristische Cochem zijn laag. Rond de 12 euro voor een menuutje. Gisteravond voor 50 euro, voorafje, hoofdmenu, fles Dornfelder (rode wijn) en dessert. Waar vind je zoiets in Nederland?
Straks gaan we boodschappen doen in Rewe, een supermarkt waar ik nog nooit van gehoord heb. Maar volgens Internet een grote, of te wel XL . Uitgevonden via vriendin in Nederland, zelf kwam ik niet veel verder dan kleine Edeka en Aldi ergens. We hopen daar bij Rewe onze geiten/schaapvoorraden aan te kunnen vullen.
Wat een luxe trouwens om onderweg gewoon, nou ja gewoon, Internet via, nu Vodafone, te hebben. Alleen het is zeer traag, en daar schijnt Vodafone bekend om te staan. Maar je hebt tenminste “iets” om met het thuis front in contact te blijven. En dat voor ongeveer 40 euro per maand, 24 uur per dag. Exclusief 40 euro voor de stick.
En het uitzicht hier? Fantastisch.

19-20 Augustus Cochem

Inderdaad was Rewe een super supermarkt, en hebben we weer van alles aan lekkers kunnen aanvullen. Niet de geitenyoghurt, wel kwark. Nou ja dat is ook goed.

Vandaag hebben we Cochem aan de overkant van ons bezocht. Wat een drukte niks voor ons. Geen gezellige terrasjes, zelfs niet aan de waterkant. Geen ruimte….. Alles gevuld met verkeer, kuierende mensen en stellages met kleding en schoeisel, afgewisseld met ijstenten. Of wijnwinkels.

Samen hebben we een kleine poging gedaan om een eindje naar de burcht te lopen. Maar al snel bleek dat de weg die we liepen er niet heen voerde, en bovendien toch ook van het kaliber was wat je niet gaat bewandelen.  Maar goed voor de conditie, dat wel!
Geen terrasjes, dus ook geen koffie met gebak!

Morgen gaan we een stukje verder richting Koblenz. Nog een beetje Moezel-genieten. Want dat is het. Ten eerste omdat het als maar van dat prachtige, ietsje te warm eigenlijk, weer is en ten tweede het allemaal zo relaxed toegaat hier.

17 Augustus Senheim

Prachtig weer, stralend blauwe hemel. Ik denk dat het heet zal worden hier in het dal, vandaag. Vanmorgen een sprookjesachtige lucht te zien. Wijnbergen zwaar in de mist. Zoiets is dan, in pakweg 10 minuten, weer verdwenen. En dan weet je dat het zo zal blijven die dag (?).

We blijven nog een dag. Gisteren hebben we de was gedaan, alle waszakken zijn weer leeg, en vandaag willen we een beetje “schoon-schip” maken. Stofzuigen etc. Alles even van z’n plaats halen en de haren van Blacky wegwerken. Morgen varen we verder.

Gisteren nog een kleine poging gedaan het plaatsje Senheim te bekijken. ’t Blijven van die poppenhuis dorpjes. Vakwerkhuisjes met daarin heel veel wijnhuizen, en heel soms ook andere bedrijven, met de meest mooie uithangborden.

Een nadeel de hellingen zijn niet te be-fietsen. En net aan te lopen. Gelukkig dat er af en toe de beloning een espresso met pruimentaart is…..

14-15-16 Augustus Bullay/Senheim

Kwart voor tien en al een eerste wesp binnen. Sinds ik voor een tweede keer gestoken ben door zo’n kreng, gisteren bijna weer, maar hij was te versuft om te gaan reageren toen ik een tafeltje pakje en hij een beetje klem kwam te zitten tussen mijn vinger en het tafelblad. Tegenwoordig pas ik extra op. Want wat een last heb ik van die tweede wesp gehad. Dikke arm en dagenlang krankzinnig makende jeuk. Zo ernstig dat we uiteindelijk een apotheek hebben opgezocht, en cortisone zalf hebben gekregen. Een dag of vijf was ik er mooi “zoet” mee.

 

Sinds we een boek over de Moezel in Neumagen bij de Captainerie gekocht hebben, met vaarkaarten en heel veel gegevens over mogelijke aanleg plaatsen erin,  vinden we de meest mooie, lees: gratis, plekken. Aan steigers met de mooiste panorama’s, 1 slingerende rivier tussen hoge wijnbergen.

De sluis Sankt Aldegund was ook, net als vele hiervoor, zeer meewerkend. We kwamen aan en vroegen of we geschut konden worden. Daar zeggen ze geen ja of nee op, maar je hoort wel hoelang of waarop je moet wachten. Wij kregen te horen dat we mee konden als er nog een schip “zu Tal” zou gaan, en anders alleen. Kort daarop kwam nog een plezierboot en jahoor, GROEN! Alles bij elkaar duurde het ongeveer driekwartier. Een uurtje verder, na twee aanlegsteigers als “te zwak voor ons” betiteld te hebben zijn we de haven van Senheim in gevaren. Een prachtige beschutte haven. Heel wat anders dan de laatste steiger bij Bullay. Een H-steiger, die meters verschoof, met ons eraan, als een vrachtvaarder voorbij voer. Vooral stroomopwaarts. Eigenlijk af en toe best een beetje eng.

Deze haven is in combinatie met een camping met als titel “Das Hollandische Hof”. En dat is het, je kan er gewoon met Nederlands terecht bij de havenkantoor. Op camping  zijn de meeste auto’s ook uit Nederland.

We hadden wel een wat irritante verrassing bij onze aanmelding. We moesten onze bootpapieren, oa eigendomsbewijs (ICC), aan ze tonen. Nog nooit meegemaakt. Ik had al eerder zoiets gehoord, maar dacht dat dit incidenteel was en omdat die mensen daar waarschijnlijk aanleiding toegaven. Op mijn vraag waarom dit hier zo gold, kregen we een heel verhaal over een rechtszaak die geheel anders verlopen zou zijn als men wist wie de eigenaar van een bepaald schip was die schade had gemaakt aan…dat heb ik niet begrepen. Ik had er de pest in, ik voelde me ook als boef behandeld.

Ach maar even, zeker toen ik ontdekte dat mijn “Schitzel” in de buurt was. In het plaatselijke “Schnitzelhaus”. Dus meteen het een en ander geregeld om daar ’s avonds aan te kunnen schuiven.

Wat Jaap later tijdens het eten, die nog steeds een beetje zat te morren over die “papier kwestie”, in keer een goed humeur opleverde, was het zien van een groot, damhert grazend bij de wijnstruiken. Het hele terras in een keer allemaal achterstevoren en ook kijken. Hij bleef daar tijden grazen en even toen we niet opletten, was die verdwenen. We hadden graag gezien waarheen. Jaap nog steeds turend, ontdekt niet veel later drie herten, die geen herten bleken te zijn, maar Moeflons! Een mannetje plus twee vrouwtjes. Ze sprongen met z’n allen als geiten, en dus dachten we, misschien zijn het wel Gemzen. Maar later, toen we terug op de boot waren, bleken het toch inderdaad Moeflons te zijn. Wie verwacht zoiets…… Staan ze nou binnen een hek of lopen die hier in het wild?