1 juni - 4 juni Consenvoy - Verdun

1 juni Consenvoy

Het was koud en naar buiten, maar het Franse landschap blijft prachtig om te bekijken. Dan krijg je het vanzelf warm van binnen.

Na Givet hebben we alleen maar sluizen gezien die via de afstandsbediening in gang gezet werden. Maar de sluis van Warinvaux werd het ineens met de “Hand”, wel zo leuk. Een allervriendelijkste sluiswachter die vrolijk van sluisje naar sluisje in zijn VNF autootje met je mee rijdt.Een plezierjacht achter ons schoof vrolijk met ons mee en bij Consenvoy, waar we nu liggen, gingen zij alleen verder. Helemaal naar Verdun. En dat was nog een behoorlijk eind. Of ze dat halen voor sluitingstijd? De sluizen stoppen met sassen om zes uur. En wij stopten om drie uur, waarna zij nog ruim 20 kilometer moesten varen. En je hebt een gemiddelde van ongeveer 5 kilometer per uur. Twintig gedeeld door 5 is vier uur….

De sluiswachter nam afscheid van ons in Consenvoy en zei dat hij verder ging met het andere schip naar Verdun. Of de stoptijd van zes uur klopte niet of het gaat veel sneller?

Vandaag komen wij ook in Verdun aan en kunnen we ze het vragen.

Zonet herinnert Jaap ons aan het feit dat we om 10 uur moeten vertrekken.

Het is gezellig met zo’n man mee de sluizen in en uit te kunnen varen, echter het heeft ook een nadeel. Je vrijheid van doen en laten is ineens een stuk kleiner geworden. Hierbij het stukje conversatie dat we voerden gisteren.

“Where are you going?”

“Consenvoy.”

How late do you start tomorrow? Dix heures?”

”Oui!”

“OK.”

Engels is toch verdraaid makkelijker tijdens deze situaties. En zo simpel en ontzettend duidelijk. Wel een beetje grinniken natuurlijk over dit taalgebruik. Maar iedereen snapt dit.

Nu in Consenvoy vlakbij een camping, tegenover een oude meelfabriek, aan de kade liggen we en hebben net ons ontbijt achter de rug. Intussen slinkt de hoeveelheid broodbeleg en nog een aantal zaken, die toch wel broodnodig aangevuld moeten worden. Ik denk dat we dat in Verdun gaan doen.

Stenay hebben we vanwege de steile hellingen, die je op moet naar de Intermarche, maar overgeslagen.

We zijn benieuwd wanneer de sluizen weer automatisch worden, in ieder geval tot Verdun hebben we begrepen van de sluiswachter, gaat alles met de hand.

Ons gele “apparaatje” hoefden we (nog) niet af te geven.

2 juni Verdun7

Inderdaad  bijna vier uur heeft de tocht van Consenvoy tot hier in Verdun geduurd.Half tien vertrokken en om kwart over drie stapten we aan wal hier. Zowel Jaap als ik, hadden een veel grotere haven  in onze herinnering staan. Gek eigenlijk. Toen lagen we aan de overkant aan een oude kade, nu aan de steiger. Gratis. Ook electra en water!

We kijken op een wal in trapvorm. Eentje waar zich de meest vreemde “vogels” nestelen. Studenten in hippe outfit?  

Leek even of Abby van NCIS voorbij liep. Inclusief Tattoos, en ijzerwerk overal. En dan ook van die enorme schoenen aan haar voeten.

Hier blijven we een paar dagen, hebben we ons zo voorgenomen.

Ten eerste moeten we inkopen doen en we hebben vlakbij een wasserette ontdekt. Dit laatste is nog niet echt nodig, dat eerste wel.

Op fietsafstand hebben een Super Intermarche gezien. Met een Lidl ernaast. Dat wordt verzamelen……

Verder zagen een bord hier aan de overkant, met een tekst die uren gesprekstof op kan leveren met wat er zou kunnen staan. Tot nu toe blijft het voor ons een raadsel.

De tekst: Linimite de Trematage, bovenste regel, leverde ook niet via ons woordenboek iets op. Wat daaronder staat “Voor lijvaren verboden”, dat zou nog “voorbij “ kunnen zijn. Maar wat is er verboden voorbij  te varen? Er niets te ontdekken waarop dit van toepassing zou kunnen zijn.

3 juni – Verdun

Kwart voor vijf werden we gewekt door het geluid van een vuilniswagen. Het is genoegen om te zien hoe de Fransen hun land schoon, netjes en vrolijk houden. Oa door heel veel bloembakken. En deze verzorgen ze ook met liefde. Overal aan lantaarnpalen of langs straten en bruggen, prachtig bloeiend. Ondanks het enorme tekort aan water. Lees regenwater. Vuilnisbakken, ook hier weer, elke ochtend half negen geleegd en van nieuwe zakken voorzien. Hier op de kade wel 6 stuks. En zo’n groot is die kade ook weer niet. Maar wel erg in trek. De hele dag zitten er mensen van allerlei pluimage op een trap. In de vorm van een wal tussen het water en de stad Verdun, Lezend, schrijvend, slapend, iemand die een ontbijt nuttigt, telefonerend of zo te zien een afspraakje heeft gemaakt.

Waarschijnlijk is het er steeds zo druk, omdat het zo zonnig is? Elke dag weer.

Plus een stevige wind, die af en toe toch gelukkig voor  wat verkoeling zorgt. 

Geen regen dus. Afgelopen dagen hadden ze dit wel voorspeld, maar het is bij die ene onweersbui  ’s nachts gebleven.

Teletekst pagina 722 geeft steeds meer meldingen van maximale diepgang voor de diverse kanalen en rivieren die wij willen bevaren. Maximaal 130 cm bijvoorbeeld. En we steken 110 cm. Veel is er niet meer voor nodig om onder andere de waterweg van Toul naar het zuiden die wij willen volgen, gesloten te laten worden. Is al eens eerder gebeurd. In 2003!

Tja en dan blijft het bij rondje Toul, Nancy en de via de Saar, omdat het andere, de Saone  dan vervalt, richting Rijn naar huis.

Vandaag gaan we twee nuttige dingen doen. Ten eerste de koelkast weer volstampen en naar de Verkeersinfo, hier vlakbij, om te kunnen Internetten.

Onze planning is om Maandag weer verder te gaan. Verdun uit.

Aanstaande zondag is de sluis aldaar een paar uur dicht, en ik hoop dat dit met iets feestelijks te maken heeft. Misschien houden ze er alleen roeiwedstrijden. Regelmatig zien je die hier skiffeurs voorbij gaan. Dit vind ik ietsje minder interessant. Ik heb er niet zoveel mee, met dat roeien dan.

Er is nu wel markt hier. Straks even gaan snuffelen daar. Misschien hebben ze er ook lekkere geitenkaasjes…….Jaap heeft er alleen maar kleding gezien vanmorgen toen hij weer zo’n heerlijk vers stokbroodje is gaan halen.

Het boodschappen doen bij de SuperIntermarche moet dan maar even wachten. Want zover ik weet, stoppen die marktjes altijd om twaalf uur.

4 juni – Verdun

Inderdaad was het een heerlijke markt. De markt buiten bestond inderdaad hoofdzakelijk uit kleding maar de markthal, die er ook was, was gevuld met stands waar ze heerlijke groente en fruit, honing, wijn, plaatselijke zoetigheden en…. Kaas! Heerlijke geitenkaasjes gekocht. Ook wat fruit en groente, plus een zalige portie asperges. Het seizoen raakt zo’n beetje aan zijn eind, maar deze zagen er te lekker uit om te laten liggen.

Op ons achterdek, met op de achtergrond het geruis van de stadsfontein hebben zitten smullen. Ananas met slagroom toe. Hoezo calorieën.

Gisteren niet ge-internet, werd daar te laat voor. Het moet inderdaad bij de Tourist-info gebeuren en nadat we boodschappen hadden gedaan bij de Super-Intermache was onze brandstof een beetje op. Dan maar vanmorgen zien te doen. Ik denk dat ze om twaalf uur sluiten, dus nu de batterij van de laptop opladen en straks daar de weblog bijwerken.

31 mei Stenay

Eindelijk, eindelijk regen. Vannacht nog zelfs een heftige onweersbui gehad. Met plensbuien. Alles wat voor de broodnodige frisse (koel) lucht open stond, moest dicht. Dus smoren weer. De koperen bakjes onder aan onze patrijspoorten, die we vorig jaar van Margreet en Johan kregen, hebben hun werk gedaan. Water opvangen wat daar langs de scheepswand naar binnen dreigt te lopen en ons natte voeten zou kunnen gaan geven.
Gisteren hebben we een prachtige tocht gemaakt, met alleen ons als enige boot over een heel dagtraject over het Maaskanaal/rivier welke enorm meanderde door een prachtig landschap. Linker oever alleen maar veeteelt en de rechter veel landbouw. Vreemd eigenlijk. Links was de wal heuvelachtig en rechts helemaal vlak. Is dat de reden?
Verder zagen we ontelbare zomerhuisjes, die de naam huisje niet verdient als je er naar kijkt, het zijn de meest fantasievolle bouwsels om maar lekker te kunnen recreëren aan het water. Maar wat zou dat, als je daarmee lekker de hectiek kan ontvluchten.
De sluizen gaven nu een keertje geen verrassingen, alleen de Maas zelf wel even. We varen een bocht om en zien dat er dwars over het vaarwater een boomstam ligt te dobberen. Maar wat kunnen afstanden een beeld vertekenen, tegen de tijd dat we daar arriveerden, bleek er een zee aan ruimte te zijn om er om heen te kunnen varen.
Bij de capitainerie in Stenay zou Wifi zijn. Ik er heen. "Ja dat is er wel, maar dat kost voor twee dagen 3 euro, en hier heeft u een briefje waarop staat wat u moet doen om Wifi te kunnen ontvangen. Het heet Wifi-stop."
De handleiding was een giller, moet je ik weet niet hoe vaak lezen om te kunnen ontdekken wat ze met deze ontzettende slechte vertaling nou precies bedoelen. Toch maar even de antenne geprobeerd. En? Ontvangst!
Meteen opgezocht wat Wifi-stop nou precies is. Ik denk voor de toekomst zeker een prima zaak. Alleen de plaatsen waar je er gebruik van kan maken, zijn nog niet veel maar wel door heel Frankrijk. Ze zijn in diverse categorieën verdeeld. Campers, boten en capitainerien. Totaal een stuk of tien nu. Voor een heel jaar kost zo'n abonnement 16 euro. (dacht ik) Met onbeperkt (fair use) gebruik. Wat we er echt op tegen hebben is dat we via een creditcard, en dus Internet, moet betalen. Wanneer je met Wifi-stop bezig ben kan dit contact om Wifi-stop te betalen al wel gebruikt worden.
Intussen het is nu 9 uur, breekt de lucht een beetje. Toch weer zon vandaag? Volgens ons eigen weerstation niet.

30 mei Stenay

Aangekomen in Stenay zo rond 14.00 uur. Bloedheet. Ik kon me nog herinneren van de vorige keer, hoe deze haven was, Jaap niet, die is het helemaal kwijt. Heeft intussen een fietsrondje gemaakt en kwam terug met dat het hier lastig boodschappen doen is, Alle wegen gaan hier steil omhoog. Zoiets kan ik me toch ook herinneren, dus dat klopte nog. Of we nu hier boodschappen gaan doen?

Nog iets over deze haven. Slechts 3 drie schepen en verder tientallen campers. Met heel veel grijze koppies…………………

Stenay om 18.00 uur

28 mei - 30 mei Glair/Mouzon

28 mei Glaire , even voor Sedan

Volgens mij heb ik tijdens eerdere reizen nooit gezien dat er zo vroeg al schepen vertrokken. Op weg naar? Het enige wat we in kunnen vullen is, ze gaan naar het zuiden om te overwinteren. Plaats als Roanne heb ik al een paar keer horen vallen. Ooit vertelde men me dat dit een van de bekendste overwinterplaatsen is. Of ze gaan helemaal door naar het Canal du Midi.

Bij de grensplaats Givet, waar we vaarvergunning moesten kopen, vroeg de ambtenaar: Midi? Dus vandaar. Het zal zo’n beetje de tijd zijn waar op men reist nu. Ook zien we diverse overwinteraars terugkomen. Grote Nederlandse platbodems, of wat daar op lijkt, die onderweg zijn naar huis. Vaak omdat er iets gerepareerd moet worden. Of voor groot onderhoud terug naar de werf. Dus kort samengevat, mei is dus de maand om hier in deze streek of heen naar het zuiden of naar het noorden te reizen, en daar de winter respectievelijk de zomer door te brengen.

Nog even iets over Charleville-Mezieres waar we overnacht hebben. Wij lagen aan een ponton, waar ongeveer 10 schepen aan vast kunnen maken. Schepen van onze lengte of ietsje meer. Verderop hebben ze een grote, hele grote haven aangelegd. Ziet er spieksplinter nieuw uit. Ik vind de pont de gezelliger. Maar ja als daar geen plaats is, weet dat er een klein eindje verderop, zeker  afmeerplaatsen zijn. Misschien wel honderd!

De sluis Mezieres, van Charleville-Mezieres, al vaker over geschreven, was de eerste sluis die we moesten ondergaan, na onze stop.

Geestelijk flink onder druk. Is het nog net zo erg als toen? Of is er iets nieuws, iets hanteerbaars, zoals we dachten, gebouwd.

Niet dus. Je gaat scherp naar links een haakse bocht om, even opletten dat je niet richting barrage gaat, de sluis is een heel smal sleufje, je ziet hem bijna over het hoofd, en links jahoor, nog net als toen, daar lag die. Net zo hoog, alleen de kademuren ervoor waren opgeknapt. Dat was nieuwbouw, de rest nog even “versleten”. Was dit omdat we ooit gehoord hebben dat daar het een en ander ingestort was? Was dat die kademuur?

We gingen met een Duits pleziervaartuig de sluis is. Ik met de voorlijn duidelijk om hoog houdend en een smekende blik naar de sluiswachter voor hulp. En…..hij kwam met een lange stok met haak en hees een voor een onze lijnen op. De Duitser achter ons had waarschijnlijk ook onder spanning de sluis ingevaren, want die brulden dat we verder naar voren moesten. Plaats genoeg en bovendien was de sluismeester aan het proberen een eerste lijn omhoog te krijgen. Dan ga je geen vaarmanoeuvres uitvoeren. Wij begrijpen dit gedrag best. Hoe waren wij ooit…..? Ook zo!

En hoe ging het? Perfect! Het water stort nog net zo hard de sluis in als toen, maar we weten intussen met de motor erbij dit prima te weerstaan. Je voelt het als een soort giga overwinning op het moment dat je de sluis uitvaart. 

Overnacht hebben we hier in Glair, een piepklein dorpje vlak voor Sedan. Aan een splinternieuwe aanlegsteiger. Twee stuks, aan beide kan slechts een boot. Jaap merkte nog op, dat het geld voor een complete tweede steiger niet toereikend genoeg was. Slechts twee, in plaats van vier, zoals waar wij aan liggen, bolders om je lijnen vast te maken. Ook de leuningen naar de steiger, hier ook weer vier en bij die andere ontbreken er twee.

Daar met een beetje geknutsel zijn de lijnen van een grote platbodem, Engelsen, vastgeknoopt aan een van de leuningen en een bolder. Het ziet er niet uit, maar de stroming valt hier mee en waaien doet het ook niet. Dus veilig genoeg zo.

Vanmorgen lagen ze er nog……

Vannacht nog wel een wat autogeronk gehoord. Vissers die zagen dat hun visstek bezet was?

Geen wifi.

Mouzon

Redelijk vroeg vertrokken. Hadden we, hebben het al eerder gezegd, niet moeten doen. Als wij in plaats van rond half twaalf, om ongeveer negen vertrekken, gaat er altijd met de sluizen iets niet goed. Nu ook weer. Sluist Remilly-Aillicourt bij kilometerpaal 113 (!) aangekomen en na een klein half uurtje dobberen en de Marifoon en de telefoon gebruikt te hebben, met beide geen resultaat, zijn we terug richting de haven van Sedan gevaren. Aangelegd en luid schurend bij het in en uit stap van de boot, lagen we met een van onze scheggen lekker de lak  ervan te verwijderen….We hadden al de smoor in door de sluis en dit geluid maakte ons ook niet vrolijker. Jaap deed nog eens een poging een telefoonnummer wie we eventueel zouden kunnen bellen om enige actie te gaan laten ondernemen en die de sluis aan de gang zou krijgen. En zowaar hij vond wat. Gebeld en …..we kregen een serieuze reactie. Over een paar minuten zou er iemand heen gaan om het probleem op te lossen. Wij de lijnen losgemaakt in Sedan en weg van dat schurende gedoe, en op naar Remilly-Aillicourt voor een herkansing. Aangekomen werkte alles perfect. En de 3,6 meter verval deden we bijna fluitend van opluchting. Alles bij elkaar had het ons meer dan een uur gekost. Niet dat we haast hebben, maar als het laat op de dag is, tref je soms weinig vrije aanlegplaatsen.

Sluis Mouzon werd bijna een herhaling van de vorige. Even leek hij te beginnen met sassen en toen stopte alles. Ik denk weet je wat, ik bel dat zelfde telefoonnummer van vanmorgen. Zowaar, dat hielp. Er zou iemand binnen 10 minuten ons komen helpen. Dit was nog waar ook. En verder konden we weer.

Nu liggen we in Mouzon. Een nette haven en er lag slechts 1 boot in,. Verder niemand, wij nu als tweede. Verder lijkt dit een rustig oud dorpje en een leuk klein restaurantje heeft Jaap er niet kunnen ontdekken. Wel een “Turk” met kebab, ook lekker!!!!

Geen Wifi.

30 mei – Mouzon

Gisteravond een kleine wandeling gemaakt. Het dorpje Mouzon is oud. Nog een klein stukje stadspoort met een uitkijktorentje bezocht.

’s Avonds weer na lange tijd op ons achterdek kunnen zitten zonder een koude wind te trotseren. Het was er heerlijk onder onze Bimini (Zonnekap). Met Kebab van de plaatselijke Turk. En Jaap zegt, nadat hij iets lekkers gehaald heeft: Zo kan je weer een streepje  op mijn “taken” lijstje zetten, want ik heb gekookt…” Ons menu bestaat de laatste tijd vaak uit salades, dus zoiets ‘slechts’ mag dan best even tussendoor!

Bij de Turk zag Jaap zo te horen de specialiteit van deze streek. Voor ons maar een raar iets. Een heel dik stokbrood wordt middendoor gesneden, dan een laag patat frites met heel veel saus en dan de andere helft van het stokbrood erop. Smullen maar, ja zij!

Het wordt heet vandaag, met onweer in de avond. We zijn benieuwd. We hopen dan in Stenay te zijn. Misschien ook weer eens Wifi.

Stenay

Dat is ons doel voor vandaag. Ik zeg dat zo want sluizen gooien vaak ons reisplan behoorlijk door de war. Niet dat we dat erg vinden, maar er zijn hier nog weinig aanlegmogelijkheden om zo maar in de natuur te gaan liggen. Het water staat zeker 50 cm lager dan normaal en de kanten zijn dan zeer ondiep. Zoals we gisteren zelfs in de haven van Sedan merkten. En bij een sluis, voor of na, is er ook niet bij. Geen kades. Het lijkt nu een beetje van haven naar haven te worden. Gelukkig vallen de prijzen mee. Hier in Mouzon, inclusief water en electra, bijna 8 euro.

Bij de capitainerie hoorden we dat het nu wel stil is, maar afgelopen Zaterdag, heel veel schepen en campers. Er is naast de haven een hele grote camperplaats. Je ziet ze steeds vaker de laatste jaren. Ik bedoel die mogelijkheden bij een haven..

De zon staat te stralen en we gaan toch maar weer vroeg, nou ja vroeg, varen.

Toch nog even gevraagd of hier bij de capitainerie Internet is en ja hoor. Hadden we dat maar gisteravond gedaan. Maar ok, nu kan dit ook, maar moet alleen een beetje gehaast. 

21 mei - 27 mei Givet/Haybes/Revin/Chateau-Regnalt/Charleville-Meziers

Na zes dagen toch weer eens Wifi-en. In Charleville-Mezieres, gratis. Met code via de capitainerie en onze antenne, wordt het een prima verbinding. Ben benieuwd hoe lang het duurt voor een volgend contact. Misschien ook weer alleen via een grotere stad of zo...

20 mei -Dinant

Profondeville

Vertrokken uit Profondeville, een schitterende plek en eigenlijk zou je er moeten blijven liggen. Alles is er. Rust, mooie omgeving, en allemaal restaurantjes en kleine eethuisjes, bistro's ?

Toch maar weer verder, we vertrokken om half tien. Een beetje waterig zonnetje en verder windstil. De tocht naar Dinant leverde geen echte bijzonderheden op, hoogstens dat we een beetje kif kregen met een mede sluisganger. Hij wilde dat we een eindje verder in de sluis gingen liggen. Maar Jaap had net met veel moeite vast kunnen maken, en dacht dan schuif jij toch een eindje op, met je kleine scheepje. Daar was die meneer het helemaal niet mee eens, zelfs het aanbod om langszij te komen en aan ons schip vast te maken, vond hij ook al geen goed idee. Later toen hij in onze rook van de uitlaat lag te happen, ging hij helemaal uit zijn "panty",  "denk toch om je hart" riep Jaap nog naar hem en deed de motor toch maar voor hem uit.
Ergens onderweg, ik weet niet welke sluis, ging het nog even flink te keer met het weer, stortbuien, voor even, net om het stof vast te plakken, meer niet.

Nu liggen we in Dinant, het was er bijna compleet leeg bij onze geliefde stek (gratis) bij hotel Ibis/Casino.

Nog wel iets raars hier meegemaakt, een stel zigeuners hadden wel heel erg veel aandacht, zelfs de deurkruk werd uitgeprobeerd en ging open (stom stom), en overal naar binnen kijkend en praten in taal die je niet verstaat. Andere scheepjes hier intussen ook gearriveerd kwamen ook bij ze aan de beurt. Griezelig. Vijf volwassen mannen en twee vrouwen. Gelukkig liepen ze uiteindelijk door, richting stad. Vanavond maar extra alles op safe zetten.

21 mei – Givet

Na een tocht zonder problemen, ook zonder iets bijzonders meegemaakt te hebben liggen we nu in Givet. Aan de kade die we zo goed kennen. Opvallend is wel hoe het gedeelte voor de pleziervaart is uitgebreid met het gedeelte dat eens alleen voor de beroepsvaart bestemd was.

Intussen zijn we 250 euro armer en een Frans vignet rijker. We hebben ook een apparaat voor afstandbediening mee gekregen. We zijn benieuwd hoe de Engelsen die met ons opvaren daar mee omgaan. Hopelijk zonder problemen; vroeger kreeg je een vel met allerlei instructies mee. Nu alleen dat apparaat en verder niks. Wij weten intussen, ook door ervaring wijs geworden, hoe er mee om te gaan. Voor je het weet,leg je zo binnen een paar minuten het hele systeem plat. Ons is dat in ieder geval een keertje “gelukt”. Vond de sluismeester niet leuk…..Trouwens we moeten ook weer aan onze gordijnen denken. Deze op tijd sluiten. Want bij elke sluispassage wordt een tijd van lichtonderbreking gemeten en met onze gordijnen open, wordt die te kort en gaan de sluisdeuren, voorafgegaan door een alarmbel, dicht. Flink schrikken is dat. Door onze grote ramen en op lichtcel hoogte, wordt de informatie verkeerd verwerkt. En lijkt als of we, die elf meter van ons, de cel voorbij is, en dan moeten er nog meters volgen. Gevolg? De sluisdeuren gaan dicht! En wij? Als gekken met heel veel gas erop de sluis uit varen.

Geen Wifi.

22 mei – Haybes

Bij sluis les 4 Chemines, tijdens het kopen van het Franse vignet, vroeg de sluismeester waar we heen gingen en waar we die avond zouden stoppen om te overnachten.

“Givet?”riep hij. En waarop wij ja knikte, hij het gesprek vervolgde met : “Vertrek morgen om negen uur?”

Nee, riepen wij in koor, tien uur!

Dat hield in dat hij de sluismeester van eerstkomende sluis na Givet kon vertellen welke schepen er om die tijd daar zouden arriveren. En zonder dat we het bewust nakwamen, lagen we inderdaad op dat tijdstip bij de sluis 3 Fontaines. Precies om tien uur!

Meteen 3,3 meter omhoog, waarmee we direct konden oefenen voor al dit soort sluizen die hierna nog zullen volgen. Niet gehandicapt zoals een paar jaar geleden, gebruik ik nu ook de pikhaak, van wel twee meter lang, en een lijntje is daarmee zo om een bolder gelegd. Niks middenlijntjes gedoe, daarmee houd je zo’n schip als dat van ons echt niet in de hand. En nu via die hoge lijn en via een dubbele bolder aan boord gestructureerd laten vieren. Kost wat kracht maar is, met af en toe een beetje motorische hulp, prima te doen.

Het weer is zeer wisselend. Veel wind. Dit laatste is vooral lastig bij een sluis waar geen aanleg mogelijkheden zijn en je moet wachten tot je de sluis in mag. Lastig om de boel netjes op zijn plaats te houden.

De tunnel van na Ham, was voor een Engels/Canadees stel lastig, en zo te zien zenuwslopend. Scheldend en tierend dat zijn vrouw (?) de lijnen niet goed hanteerde en dan zelf in de tunnel geen boordlichten aan doet. Krijg je een soort spookvaarder voor je.

Verder kregen we nog een kleine,toch wel vervelende verrassing in sluis Montigny, een stel voor ons trok aan de starthendel, waarmee het sassen begint, op het moment dat we de sluis in voeren.

Wij, gas erop, om het sluiten van de deuren voor te blijven. Toen ik zei dat de schipper dit toch wat al te snel deed, keek hij me aan met een gezicht van ik begrijp niet wat u bedoeld. Later toen we zagen dat hij met een lijntje in zijn hand op de walkant staand, zijn schip met het inkomende water in het gareel probeerde te houden, dachten we: “Die zijn hier nog nooit geweest.”Onbekendheid. Mooi niet, ze zijn hier val voor de derde keer…….

We liggen nu aan de kade van Haynes. Mooi weer, lekker zonnetje, beetje bewolkt en verder ziet het er af en toe best donker uit, als of het gaat onweren. Plus die bijhorende windvlagen ook.

Geen Wifi!. 

23 mei – Revin

Elke zon! Ook vandaag weer. En nog steeds geen echte drup regen. Wat spatjes zo af en toe. Dat wordt straks toch vrezen voor het waterpeil in de diverse rivier en kanalen….

Om even over tienen vertrokken en de sluizen Vanne Alcorps en Roche de l’ Uf werkten prima mee. De afstandsbediening is soms een uitkomst maar soms ook niet. Straks meer daarover. Aangekomen bij sluis van St. Joseph werden we geconfronteerd met wat er kan gebeuren als de deuren niet willen sluiten of open gaan. 

Welk probleem zich had voorgedaan weten we niet, maar bij aankomst stonden de twee sluisdeuren aan onze kant half open. Verder zagen we een aantal duikers een trap naar het water afdalen en een duik in de sluis nemen. Wij moesten een poosje zo voor deze sluis blijven dobberen, want van wachtsteigers hebben ze in Frankrijk nog niet vaak gehoord. En dan met een stevige bries is het oppassen dat je niet met je gat op de keien komt te zitten. Na een minuutje of wat zagen we een van de duikers boven komen met een verwrongen stuk ijzer in zijn hand. Hierna klommen ze weer op de kant en kregen we het sein om de sluis in te varen.

Op naar de volgende. Daar hadden we ons vanmorgen al een beetje ons geestelijk op voor bereid. De sluis van Revin. Dat blijft een lastig ding. Bereikbare bolders in de sluiswand zijn er niet en met, zelfs onze twee meter pikhaken, kan je geen lijn op de bolders op de wal leggen. Nee zonder hulp van de sluismeester of door zelf die glibberige sluistrap op te gaan kan je je nergens aan vast maken, en bungelen met een korte lijn aan de trap is geen optie. Die krijg je met geen mogelijkheid tijdig van tree naar tree gewisseld. Bovendien ga je door de enorme instroom van het water, als een gek heen in weer aan een lijn. Je moet er twee hebben, een voor en eentje achter. Dus? Japie omhoog, lijnen aanpakken, om de bolders leggen en groen van de alge terug komen. En die sluismeester? Die geeft geen krimp, blijft stoïcijns in zijn hokje zitten….

”De staat wil toch dat dit allemaal automatisch gebeurt? Wij hoeven toch niks meer te doen? Nou, dan doen die toeristen het dan ook maar helemaal alleen, zonder onze hulp!”, lijkt het wel zo te zien.

Nee vrolijk worden wij en misschien ook zij, niet van.

Alles ging verder goed en zonder enig probleem schoven we nadat we ruim vier meter omhoog gegaan waren, de sluis uit richting Revin.

Daar zijn we intussen aangekomen. Het is er redelijk rustig, slechts een paar scheepjes liggen er.

Nog even een kleine paniek daar straks, Jaap wil zo graag dat Blacky lekker in het gras kan dollen. En neemt hem op een gegeven moment onder zijn arm mee en zet op de kant. Al gauw neemt Blacky een spurtje, maar wel van de boot weg. Wij roepen en proberen hem naar de boot te laten lopen, maar in plaats daarvan raakt hij volkomen in paniek en met een duik neem ik hem, uiteindelijk na weer een noodsprong onder het gaas naar het naast gelegen terrein proberen te kruipen, te pakken. Nu loop hij met een kattentuigje rond om het dragen ervan al vast te oefenen. Misschien dat hij daarna aan een lijn naar buiten kan. Voorlopig loopt hij als een zwaar gehandicapte door onze boot. Het zit hem behoorlijk in de weg.

Geen Wifi.

24 mei – Revin

Vandaag vlijtig geweest. We zijn wezen stofzuigen, ramen lappen, binnen en buiten, en Jaap heeft de buitenkant helemaal afgespoten; er zat nog al wat hars op die zwarte spikkels veroorzaakten. Of we morgen verder gaan? Misschien nog eerst wat boodschappen doen en dan echt een beetje luieren? Of toch verder varen? In ieder geval een nieuwe gasfles halen. Vandaag kwam er eentje leeg te staan. En aangezien we hier vlakbij een station met gasflessen zagen, lijkt het me logisch daar eentje te halen, voor reserve dan natuurlijk.

En het weer vandaag? ZON, het houdt niet op.

26 mei Chateaux Regnault-Bogny

Na twee dagen Revin vonden we het intussen wel weer nodig om verder te varen. Nog een laatste boodschap gedaan bij de  Intermarche,en kunnen we dus voorlopig weer voor zeker ruim een week lekker “zigeuneren” of te wel een echte steiger of iets anders serieus hebben we zo niet nodig.

Om kwart over negen vertrokken we en nog geen uurtje later lagen we met nog vijf andere schepen te dobberen voor sluis 48 bij Dames de Meuse. Een sluis die niet meer wilde werken. De deuren aan de andere kant, wilden niet dicht. En zo werd het van rood-groen dus dubbel rood. Ruim anderhalf uur duurde het voordat er een VNF mannetje te zien was. Oproepen via kanaal 20, stond aan de achterzijde van het afstandsapparaat, of bellen naar de plaatselijk VNF (regio  Charlesville Mezieres) leverde niet meer op , dan: ik zal even mijn collega roepen(?)”.

Een mazzel, de sluis is eigenlijk net zo’n kreng als die van Revin, maar nu stond er iemand, het VNF mannetje, die de lijn om een bolder hoog op de walkant kon leggen, dat zat dan weer wel mee. 3,1 Meter water komt met een gigantische geweld de sluis instormen, maar door onze huidige techniek, zoals uitgevonden in 2007, gaat dat nu tamelijk soepel.

Ook sluis Montherme de Deville, van dezelfde Revin categorie, ging zoals verwacht. Prima.

Onderweg nog, langs de waterkant, een vos gezien.

We zijn geëindigd in Chateau Reignault Bogny,  een klein stukje doorvaren na de officiële steiger van dat stadje, aan een kade. Een plek die we al eerder een aantal keren als stopplaats hebben gebruikt.

Geen Wifi.

Vandaag zon gezien, maar meer wolken en af en toe zelfs storm gehad, windkracht 4 a 5.

Intussen is zelfs deze kade, net als de steiger hiervoor, geheel bezet. Net op tijd gestopt dus.

27 mei Charleville-Mezieres

We hebben eerder geschreven dat we geen geciviliseerde steiger voorlopig nodig hadden, maar het leven zonder een open werkend Wifi netwerk, gaat toch kriebelen. Vaak zie je een onbeschermd cq open netwerk, maar je krijgt er toch geen Internet door. Het is vrij, maar niet echt vrij. Het is mij een raadsel waarom zoiets niet werkt, mijn kennis schiet hierin duidelijk te kort. Straks naar de capitainerie hier, waar zoals een buurman net vertelde, wel Internet/Wifi is. We liggen nu uiteindelijk dan dus toch weer in een grotere stad, nl Charleville-Mezieres.

Afgelopen dagen zo’n 20 kilometer per dag gevaren. Telkens een uurtje of vier a vijf. Hangt een beetje, nou ja een beetje, van de sluizen af. Langzaam maar gestaag en intussen al bijna 600 kilometer van huis. Toch een flink aantal intussen.

Morgen gaan we ontdekken of de sluis van Charleville-Mezieres nog net zo’n onding is als een aantal jaar terug. We hebben toen gezien dat ze aan een nieuwe sluis bezig waren. Misschien iets soepeler te nemen dan voorheen. Niet meer bedelen met je lijn in je hand om hulp van de sluiswachter. Of wat echt erg is meters omhoog de ladder op, lijntje op de bolder leggen, tweemaal (!) en terug de ladder af naar aan boord te gaan. Boven blijven is dit eigenlijk geen optie aangezien je schip daar nooit eindigt maar veel eerder en dat moet je meters springen of toch de ladder, maar dan voor een kort stukje, af.

Charleville-Mezieres
En de boot waar we jaren geleden ons van Gogh drankje dronken, ligt er nog steeds....

21 mei - Dinant

's morgens om half negen.
Vandaag naar Givet.

20 mei (Vervolg) -Dinant

Vertrokken uit Profondeville, een schitterende plek en eigenlijk zou je er moeten blijven liggen. Alles is er. Rust, mooie omgeving, en allemaal restaurantjes en kleine eethuisjes, bistro's ?
Toch maar weer verder, we vertrokken om half tien. Een beetje waterig zonnetje en verder windstil. De tocht naar Dinant leverde geen echte bijzonderheden op, hoogstens dat we een beetje kif kregen met een mede sluisganger. Hij wilde dat we een eindje verder in de sluis gingen liggen. Maar Jaap had net met veel moeite vast kunnen maken, en dacht dan schuif jij toch een eindje op, met je kleine scheepje. Daar was die meneer het helemaal niet mee eens, zelfs het aanbod om langszij te komen en aan ons schip vast te maken, vond hij ook al geen goed idee. Later toen hij in onze rook van de uitlaat lag te happen, ging hij helemaal uit zijn "panty",  "denk toch om je hart" riep Jaap nog naar hem en deed de motor toch maar voor hem uit.
Ergens onderweg, ik weet niet welke sluis, ging het nog even flink te keer met het weer, stortbuien, voor even, net om het stof vast te plakken, meer niet.
Nu liggen we in Dinant, het was er bijna compleet leeg bij onze geliefde stek (gratis) bij hotel Ibis/Casino.
Nog wel iets raars hier meegemaakt, een stel zigeuners hadden wel heel erg veel aandacht, zelfs de deurkruk werd uitgeprobeerd en ging open (stom stom), en overal naar binnen kijkend en praten in taal die je niet verstaat. Andere scheepjes hier intussen ook gearriveerd kwamen ook bij ze aan de beurt. Griezelig. Vijf volwassen mannen en twee vrouwen. Gelukkig liepen ze uiteindelijk door, richting stad. Vanavond maar extra alles op safe zetten.